De laatste dag is aangebroken

Uitslapen zat er vanmorgen niet in, want we moesten tegen 10 uur uitchecken. Geen ontbijt, dus echt vroeg moesten we nu ook weer niet opstaan. De douches zijn ook niet echt handig geregeld, want er is een gemeenschappelijk bad (een onsen dus), maar ze hebben er maar eentje. Er zijn dus tijdsblokken voor mannen en voor vrouwen, maar die vallen nogal ongelukkig voor mijn ritme. Ik douche namelijk liever 's avonds, maar vrouwen kunnen maar tot 22u45 binnen en we waren telkens net iets te laat in het hotel terug. Wouter is dan weer een ochtenddoucher, maar mannen konden maar tot 7u 's morgens in de onsen. Gelukkig voor Wouter was er ook 's avonds na 23 uur een blok voor mannen. ;) Tegen kwart na 9 deden we dus voorzichtig onze ogen open en we stonden heel erg op 't gemakje op. Valiezen in orde maken, kamer nakijken en zo kunnen we ook Hotel Accela achter ons laten. 

We waren van plan om er vandaag nog alles uit te halen wat er maar uit te halen viel en we vroegen dus of we onze valiezen nog eventjes in het hotel konden achterlaten, zodat we nog wat konden rondtrekken in Tokio. Het weer wou ons blijkbaar met een goeie indruk naar huis laten gaan, want het was een mooie, warme dag vandaag. Leuk weer voor een dagje sightseeing. 

Gisteren waren we iets te laat aan de zoo in de wijk Ueno, dus we besloten om vandaag naar daar te trekken. Er waren daar namelijk reuzenpanda's en een kinderboerderijtje. Groot was dus onze teleurstelling toen bleek dat de zoo op maandag sloot. Dat zal dus zeker iets worden voor de volgende keer Tokio, en wees gerust, die komt er sowieso!

Dan maar op naar onze volgende stop. En inderdaad: derde keer, goeie keer! De technologische wijk, Akiba, ligt wel degelijk aan het metrostation Akihabara. Boe voor het verwarring zaaiende Wikipedia! We vonden deze keer vrij snel al de eerste electronicawinkels en liepen wat rond in het district. Het is echt de perfecte plaats voor techneuten, mangafans én maidenfans (je weet wel, al die schattige meisjes met kniekousjes, korte rokjes en staartjes). Wij kochten (heel saai) een lanyard voor de iPhone, bijpassend bij het hippe, nieuwe hoesje dat ik gisteren kocht. De rest was enkel kijken, maar niet kopen, wegens toch wel iets te duur.

We hadden het daar toch wel vrij snel gezien, dus op naar station Shimbashi. Op het programma stond namelijk Hamarikyu Teien, een Japanse tuin die er nog altijd ongeveer hetzelfde uitziet als in de Edo-periode. Ze is gebombardeerd en voor een groot stuk vernield in WOII, maar opgeknapt en heropgebouwd. Speciaal aan deze tuin is dat het water in de vijver daar uit zeewater bestaat. De tuin ligt namelijk aan de haven en is met een sluis verbonden met het zeewater. Het water (en dus het uitzicht van de tuin) verandert met eb en vloed. Het was gezellig om er rond te wandelen en ook al stond je midden in Tokio, het voelde niet echt zo. Een kleine oase van rust. Ik wou eigenlijk vooral naar de tuin omdat er middenin een theehuisje staat, waar je een kleine 'theeceremonie' kan houden. Voor 500 yen (5 euro) krijg je een gebakje en Japanse thee (koud of warm, dat mag je zelf kiezen). Je krijgt er ook een blaadje bij met de 'regels' die je moet volgen als je een echte Japanse ceremonie wil houden. Ik vond het allemaal wel boeiend.

Nadat we uitgewandeld waren en de tuin wel gezien hadden, besloten we eens een kijkje te gaan nemen bij Tsujiki. Daar is namelijk een heel erg bekende visveiling, maar die speelt zich vooral 's morgens heel vroeg af (en dan bedoel ik heel vroeg: ze beginnen er om 3u). Wij waren er tegen half 3, dus echt veel was er niet meer te doen. We zagen een lege veiling en veel gesloten restaurantjes. We wilden vandaag echt wel sushi eten (laatste dag, weet je wel), dus we gingen op weg naar de metro om naar een ander stadsdeel te gaan om iets leuks te gaan zoeken. 

Op weg naar de metro kwamen we echter nog een paar restaurantjes voorbij en bij een van de kaarten zijn we blijven staan. Het was best wel een aantrekkelijke prijs voor wat ze aanboden (een tiental stukjes voor bijna 10 euro) én ze bevonden zich heel dicht bij de veiling, wat zoveel betekende als levendeverse vis. ;) Het zag er dus dik in orde uit en we zijn dan ook maar binnen gegaan. Hartelijke ontvangst met een eisoepje (ze zijn hier echt wel gek op ei) en onmiddellijk weer gratis water. De sushi zelf vond ik heel erg lekker (en ja, 't was allemaal rauwe vis voor de mensen die het zich afvragen ;)). Vooral de zalm en de tonijn waren echt wel verrukkelijk! Wij hebben hier in elk geval al ideetjes opgedaan voor als we zelf opnieuw sushi maken. We kregen ook hier weer het ons ondertussen overbekende misosoepje gepresenteerd. Bij bijna elk gerecht krijg je dat erbij om de rijst door te spoelen (dat leerde onze gastheer in Tsumago ons). Ik ben die miso echt beginnen te appreciëren en ik ga er thuis ook eens mee experimenteren. Ik wist niet dat het ook bij sushi werd gegeven, maar dus weer bijgeleerd vandaag!

Na de verrukkelijke sushi opnieuw richting Shibuya (met de zotte oversteekplaats in alle richtingen) om naar Yoyogi te gaan, een groot park midden in Tokio. Daar hebben we ook een uurtje gewandeld en rondgezworven tot we besloten dat het tijd was om naar het volgende metrostation te stappen. 

Van Shibuya naar de andere kant van Tokio, Asakusa. In Asakusa zouden we een sake-setje voor ons gaan zoeken, als klein aandenken aan Japan. Asakusa hadden we eergisteren al eens bezocht, maar ik vond het veel gezelliger nu. Asakusa is zoals gezegd het iets oudere deel van Tokio en ik heb het vandaag met een nieuwe blik bekeken. Het was fijn om er nog eens rond te lopen. Het shoppen moest wel in sneltempo gaan, want het was ondertussen al 18 uur geworden en de winkeltjes begonnen te sluiten. De meneer van de winkel waar wij ons souvenirtje kochten, zal wel blij geweest zijn dat hij nog even langer is open gebleven. 

Nog even de supermarkt in om wat eten in te slaan en dan toch maar vlug eens naar het hotel om de valiezen op te halen. Het was ondertussen al half 8 geworden. Met de valiezen de metro op richting station Ueno, waar we rond 20 voor 9 de trein hadden naar de luchthaven. Om 22 uur kwamen we aan en we waren net op tijd buiten om het shuttlebusje van het hotel op te klimmen. Nu zitten we hier dus in de grootste kamer die we de hele reis al gehad hebben. Ik weet niet of ik veel ga slapen, want ik heb een klein beetje zenuwen. Vliegtuigen doen dat toch altijd weer met mij. 

De conclusie is voor mij in ieder geval dat dit een fantastische reis is geweest! Ik zei het gisteren al: ik ben hier graag en ik ben eigenlijk helemaal nog niet klaar om naar huis te gaan, hoewel ik de rust wel kan gebruiken. ;) Ik weet niet wat ik verwacht had van Japan, maar ik hou er een heel goed gevoel aan over. Mooi én proper land, meestal vriendelijke mensen, een vrij goed klimaat, lekker eten: een geweldige combinatie. Ik weet nu al dat ik over een paar jaar terugkom en ik zal morgen best wel verdrietig zijn dat ik dit land achter mij moet laten. Maar ik zal niet alles achter mij laten: sushi eten we voortaan in meer variatie met misosoep én met stokjes, desserten proberen we nu ook met groene bonen en azukibonen te maken, we genieten van sake en Japanse groene thee, koffie drinkt Wouter vanaf nu ook ijskoud en ik drink jasmijnthee ijskoud en ik ga me beginnen te verdiepen in die lekkere (en voor ons toch echt nog wel vreemde) Japanse keuken! Vaarwel Japan, ik ga je missen... 

Ik wil jullie allemaal bedanken dat jullie zo trouw hebben meegelezen. Het is fijn om een waarderend publiek te hebben. Ik weet dat mijn teksten soms lang en gedetailleerd zijn en ik vind het dus heel moedig dat jullie zijn blijven meelezen. ;) Deze blog zal ook voor mij een herinnering zijn als ik (onvermijdelijk) dingen zal vergeten de komende maanden en jaren. Ik hoop dat ik een paar mensen overtuigd heb om ook naar Japan te komen, want het is echt een pracht van een land en een dikke aanrader! Misschien sluit ik morgen nog kort af met de allerlaatste details, maar echt boeiend is een terugvlucht naar België volgens mij meestal niet. Slaapwel!

We like Tokio

Slapen zonder wekker bleek spannend te zijn. Om half 1 's middags deed ik mijn ogen open (en ik dacht nog wel dat het 7 uur 's morgens was...). Slaap is dus duidelijk welgekomen en ik ben nog doodmoe opgestaan. Dat gevoel is zelfs de hele dag gebleven en nog erger geworden. Ik leef op mijn laatste restjes, maar dat ik nog ten volle wil genieten van de laatste dagen hier houdt me op de been. ;)

Nog wat liggen naluieren in bed (en ik schaam me er heel diep over, zo op een actieve vakantie, maar het was toch fijn!) en tegen 15 uur besloten we dat het tijd werd om op pad te gaan. We zochten eerst enkele dingen op die we eventueel zouden kunnen doen, ook al zijn we niet echt de toeristen die naar de grote bezienswaardigheden gaan. We snuiven liever de sfeer op en dat hebben we vandaag ook echt wel gedaan! Tokio is een heel fijne stad en ik wil hier graag nog eens terugkomen. Je hebt hier echt wel alles EN je voelt je hier eigenlijk bijna altijd veilig, zelfs 's avonds laat. Dat is in heel Japan zo geweest. Ik voel me hier veiliger dan in België, raar maar waar.

Eerste stop was in de supermarkt waar we opnieuw wat drank, fruit en een noedelslaatje kochten (als ontbijt, lunch?). We installeerden ons aan de kant van de weg en genoten van het toch wel lekker verse eten (maar daar had ik het al eens over he ;)).

Daarna ging het richting Ueno en meerbepaald het park. Morgen zouden we graag eens naar de zoo gaan, maar die sluit om 17 uur en we waren pas tegen 15u40 in het park. Het park is niet echt iets bijzonder. We zagen een altaar en een tempel, maar we hebben op onze reis al zoveel mooiere dingen gezien dat het ons weinig deed. In het park zelf was ik geshockeerd door de onverschilligheid van de mensen (in een grootstad of was het meer dan dat?) toen ik een man zag omvallen en met moeite recht zag raken. Hij was niet dronken (hoewel ik dat eerst dacht), maar de vrouw die het dichtst bij hem zat, keurde hem geen blik waardig. Ik stond te ver om toe te snellen, maar misschien had ik dat beter wel gedaan. Een heel vreemde situatie die me met een lastig gevoel achterliet...

Het park was lelijk en ongezellig en kon ons dus niet echt bekoren, dus op naar de volgende stop: de haven. Daar hebben we vrij lang gezeten, gekeken een beetje gewandeld en genoten van het uitzicht op de haven. De avond viel al toen we besloten opnieuw de technologische wijk te gaan zoeken. Ik had gelezen dat die zeg op de grote straat Chuo Dori zou bevinden, dus we stapten uit aan station Ginza. Al snel kwamen we een grote Apple Store van 5 verdiepingen tegen en als Apple-fanaten moesten we daar natuurlijk eens een kijkje gaan nemen! De straat verder afgelopen, maar niets dat ook maar wees naar het technologische district. Alleen maar kledingwinkels, de ene na de andere, dus niet echt ons ding. Na nieuw opzoekwerk bleek dat we toch naar het metrostation Akihabara moesten. Morgen dus poging 3. Hopelijk derde keer goeie keer.

Tenslotte naar Shinjuku. We dachten dat daar dé Times Square van Tokio zou liggen, maar het blijkt dat Tokio veel Times Squares heeft: Shinjuku, Shibuya (bij de bekende oversteekplaats dus), Ginza, Ueno. We hebben er dus veel te veel gezien en allemaal even indrukwekkend (hoewel er veel gezelligere plaatsen in Tokio zijn natuurlijk). Daar nog even rondgezworven (en een nieuw hoesje voor de iPhone gekocht).

Het wordt hier in Tokio nog maar eens bevestigd: Japanners praten graag en maken graag lawaai. Alles maakt hier lawaai. Als het licht op groen springt, krijg je een koekoek-geluid of tsjirpende vogeltjes (of iets anders), in het park staan luidsprekers waarop een mevrouw voortdurend iets aan het zeggen is, in de winkel spreken ze je aan met een complete uitleg (ook al versta je die niet), in de gangen van de metro staan mannetjes met een luidspreker een hele uitleg te doen (ook al luistert niemand) en meer van dat. Ongelooflijk! Ik snap niet dat alle die Japanners niet elke dag door een overdosis geluid en informatie met een overvolle kop (en hoofdpijn) naar huis gaan. ;)

Tenslotte keerden we rond 23 uur terug naar ons hotel. We wilden nog iets eten, maar we hadden het iets te laat laten worden (het was al 23 uur). Dan maar terug naar het supermarktje aan ons metrostation voor wat sushi en een slaatje. Het heeft toch gesmaakt! Tegen half 12 terug in het hotel, klaar voor wat blogwerk en slaap natuurlijk. Morgen vroeg op, want we moeten uitchecken en er staat morgen best nog wel wat op het programma voor we naar ons hotel dicht bij de luchthaven trekken! Tot morgen!

Weer in Tokio...

Vanmorgen vrij vroeg opgestaan, want het was onze laatste nacht in Hakone. Ik moet toegeven dat ik geen spijt had dat we eindelijk de mist en de miezerigheid achter ons zouden kunnen laten. Wat een verschil met de eerste dag dat we in Hakone toekwamen! Een leuk treintje met open ramen dat ons in een zonnetje via een spoorwegje bezaaid met mooie, blauwe bloemen naar de top van de heuvel voerde. Het contrast kon dus niet echt groter zijn. Nog vlug ontbijt (jaja, WEER die koffiekoeken met appelsap en koffie) en dan valiezen pakken en vlug wegwezen. Ik heb de deur van onze naar rook stinkende kamer met plezier achter mij dicht getrokken. ;)

Het was (natuurlijk weer) aan het regenen, dus met paraplu in de ene hand en de valies in de andere stapten we in een vrij hoog tempo naar het station. Ook dat was gelukkig in grote tegenstelling met de aankomst: we mochten voor de verandering nu bergAF lopen, wat met een valies toch wel iets gemakkelijker gaat. Al moet ik toegeven dat de spieren ook hard aan het werk geweest zijn om de valies (die iets te snel wilde rollen naar beneden) tegen te houden. ;) 

Eerst dus het gezellige boemeltreintje (in de regen, met gesloten ramen) naar Hakone-Yumoto en daar overstap op de andere tram naar Odawara. Goed voor 45 minuten gezellig boemelen. In Odawara aangekomen hadden we keuze tussen de expresstrein en de 'normale' trein (met groot prijsverschil wegens zitjesresevering in de express), dus we kozen voor anderhalf uur op de 'normale' trein. Veel van de rit heb ik niet echt meegemaakt, want ik heb in een halve schemerslaap (= KO) gelegen dus. Net voor Shinjuku, het station in Tokio waar we aankwamen, deed ik mijn ogen open en ik schrok me rot. De trein was stampvol... 

In Shinjuku aangekomen dan weer naar onze geliefde Tokio-metro. De cirkel is trouwens echt rond, want Shinjuku was ook het station waar we onze allereerste trein naar Matsumoto namen. Er stond ons weer een hele rit met de metro ook te wachten, want Shinjuku lag aan de andere kant van ons hotel. We moesten naar Minami-Senju (die namen zijn toch zo geweldig he!) en dat zou ons toch wel weer een goeie 40 minuten kosten. Van Hakone naar Tokio gaan kostte ons dus toch wel weer een goeie 4 uur. Gelukkig is het openbaar vervoer in Japan geweldig, dus je raakt altijd makkelijk op bestemming. 

Even na 14 uur kwamen we dan (na een 20 minuten stappen vanaf Minami-Senju) aan in ons hotel: hotel Accela. Ik heb bij het boeken van alle hotels rekening gehouden met de afstand tot het station (maximum 2 km) en dit hotel lag dus ook in die straal. Ik had bij elk hotel ook de reviews gelezen, maar je weet natuurlijk pas wat je te wachten stond als je er eenmaal bent. De ontvangst was hartelijk, maar deed een beetje jeugdherbergachtig aan. Het is een van de weinig hotels waar je de schoenen moet uittrekken om slippers aan te trekken. Je schoenen steek je dan in een soort kluisje met je kamernummer op. De kamer moest betaald worden via een automaat, heel vreemd allemaal. We kregen een vriendelijke uitleg in heel basic Engels en daarna konden we naar onze kamer. 

Kleine schok: de kamertjes zijn mini! Maar als je eenmaal over die schok heen bent, zie je wel wat een knus kamertje het is. Alles is er eigenlijk aanwezig: tv, internet met kabel, koelkastje en Japanse bedden (die net naast elkaar kunnen). En pluspunt: een balkon! Dat hebben we in geen enkel ander hotel gehad. Niet dat het er veel toe doet, maar toch is het wel bijzonder. ;) Het ziet er op foto misschien heel erg ongelooflijk uit (en schandalig), maar dat is het dus echt niet. Het is hier eigenlijk wel dik in orde. 

We besloten om even bij te komen in onze kamer, want zoals gezegd, ik geraak echt niet meer bijgeslapen. Ik loop heel de dag moe, mijn spieren doen constant pijn en weigeren af en toe gewoon dienst en ik sta 's morgens ook stram op. Hoe graag ik hier ook zou blijven, ik heb echt wel alles gegeven en alle energie opgebruikt. Het lichaam wil naar huis, de geest wil hier blijven. Ik vind het hier echt wel fijn in Japan en ik heb spijt dat ik naar huis moet, maar ergens weet ik wel dat het genoeg is geweest. Al zal ik maandag, de laatste avond, toch wel heel melancholisch en een beetje verdrietig zijn. ;)

Na anderhalf uur besloten we dat we toch maar eens moesten gaan vertrekken als we nog iets van de stad wilden zien. Ik stelde voor om eerst eventjes naar Asakusa te gaan. Dat zou het historische deel van de stad zijn. Het metronetwerk was ons al bekend dus dat moesten we niet meer uitzoeken. Dagkaartje kopen voor de metro kopen (zodat we in alle vrijheid kunnen op- en afstappen waar we maar willen) en hop naar Asakusa. 

Het eerste wat we zagen bij het buitenkomen van het metrostation, was de Tokyo Tower en een oude brug. Ook het metrostation zelf was in theming en had het dak van een altaartje. Toen we verdergingen echter, bleek al heel snel dat het hier ongelooflijk druk en toeristisch was. Té druk. Heel veel winkeltjes en kraampjes, waardoor de algemene 'oude' sfeer echt wel ver te zoeken was. We deden nog een paar caches, maar dat gaven we al snel op, want die zaten op zo drukke plaatsen verstopt dat mensen vreemd begonnen te kijken toen we ernaar zochten. Als je Kioto gezien hebt trouwens, is Asakusa maar een flauw aftrekseltje. Op dat vlak had Kioto echt wel meer sfeer. We passeerden nog de Japanse Walk of Fame (met allemaal Japanse namen, dus onverstaanbaar) en we gingen straatje in en uit. We zagen zelfs de Japanse look-a-like van Eddy Wally! 

We hielden het na een uurtje of zo wel voor bekeken. Wouter wilde graag het technologisch district zien en we hadden opgezocht dat het Akihabara was. Op naar station Akihabara dus. We passeerden heel gezellige straatjes vol eettentjes en restaurantjes. De Japanners zijn trouwens echt wel experts in plastic (of rubber?) eten. De etalages met voorbeelden van gerechten zien er griezelig echt uit. Het was een gezellige buurt, maar het was duidelijk zaterdag. Veel drukte op straat en veel drukke, lawaaierige en zatte Japanners. Ook het einde van het schooljaar zal er wel voor iets hebben tussen gezeten. 

We vonden de technologische buurt echter niet. We lazen toen op het internet dat die ergens anders zou liggen, dus we gingen dan richting Tokyo-station. Daar hebben we ook rondgezworven, straat in, straat uit, maar uiteindelijk niets gevonden. We besloten dan maar dat we morgen eens zouden terugkeren om te zoeken. De laatste stop was aan Shibuya, een van de Times Squares van Tokio. Shibuya is vooral bekend om zijn enorm grote oversteekplaats aan alle kanten en zelfs dwars over de weg. We keken eerst vol verbazing toe vanuit het metrostation en daarna zijn we ons zelf in de massa gaan mengen. Een heel leuke ervaring. Daarna nog eventjes rondgehangen in de buurt om de sfeer op te snuiven, maar het was toen al rond 22 uur en we moesten nog meer dan een half uur terug naar het hotel met de metro. We hielden het toen maar voor bekeken en keerden terug. Tegen 23 uur (of iets later) waren we dan in het hotel. Ik heb toen de tijd genomen om de foto's bij te werken voor de blog (5 dagen wegens geen internet in het vorige hotel!). Dat duurde toch wel eventjes. Daarna slapen zonder wekker. Benieuwd wanneer we wakker worden. ;)

Mist, mist, overal mist

Grijs, miezerig, mistig. Dat was de algemene indruk toen we opstonden. Maar het motto van de dag was: "Ellen en Wouter laten zich niet tegenhouden door de regen!" Dus tegen 8 uur stonden we op want we zouden een mooie tocht gaan maken door Hakone vandaag. Eerst weer het koffiekoekenontbijt en tegen half 10 stonden we klaar om te vertrekken.

Er hing mist en het was aan het miezeren, maar we gingen ons niet laten doen! En het was ook best wel doenbaar. Met de paraplu in de aanslag (die hier in Japan al onmisbaar is gebleken) liepen we eerst richting Gora, een stadje zo'n goeie 2 km verder. Daar wilden we eerst een cache gaan ophalen. De weg ging alsmaar verder naar beneden, dus we maakten ons al een klein beetje ongerust. What comes down, must go up. Dus we zouden even later weer bergop moeten...

Gora is een klein dorpje (zoals bijna alle dorpjes daar in de omgeving) met wat souvenirwinkeltjes en hier en daar een restaurantje. Echt veel valt er niet te beleven, maar er was toch al veel meer dan wat er in de omgeving van ons hotel te bespeuren viel! We wilden de cache ophalen aan het station, maar eerst werden we al bijna 'geronseld' door een medewerker van het museum (die zowaar Engels kon, want hij gebruikte een woord als 'worthwhile' :o). We vonden 900 yen echter net iets te veel voor een museum (want dat interesseert ons sowieso al niet echt veel), dus we liepen maar verder. De cache was relatief snel gevonden, dus op naar Sounzan (en zoals gezegd ging die weg enorm bergop, dus we hebben ferm gezweet), waar we nog een cache wilden ophalen.

In Sounzan kan je de kabelbaan nemen richting Owakudani en daarna zelfs richting Togendai dat aan het Lake Ashi ligt. Wij wilden liever wat meer actie en spanning, dus we besloten om de weg te voet af te leggen. We zochten eerst de cache, maar vonden hem jammer genoeg niet, dus we begonnen maar aan de hike richting Owakudani die aan het station van Sounzan startte. Er wachtte ons een wandeling van ongeveer anderhalf uur waarin we een hoogteverschil van 500 m moesten overbruggen.

Ik begon de hike met regenbroek en regenjas, maar dat plan moest ik al snel opgeven. Veel te warm! Dan maar zonder regenkleding en eventueel met paraplu. Het eerste uurtje begon vrij vlot en de bomen hielden het meeste water tegen. De omgeving was ook heel erg mooi (en heel gevarieerd), dus de hike beviel ons echt wel heel goed. Jammer genoeg begon het op de berg harder en harder te regenen. Toen we tenslotte in het park rond Owakudani aankwamen (en dat is vrij open gebied), hoorden we zelfs een donderslag. Niet echt geruststellend als je daar dus in open lucht staat en er dreigt een onweer te beginnen. Ook de mist kwam alsmaar verder opzetten tot we nog maar 200 m verder konden kijken. Heel jammer allemaal, want Owakudani is best wel een boeiend gebied. Het is vulkanisch gebied, waar vulkanische gassen ontsnappen. De grond heeft er een speciale kleur en de bomen zijn er afgestorven. Het stinkt er ook de hele tijd door naar rotte eieren, door de zwavellucht die afgescheiden wordt. Door de mist konden we eigenlijk bijna niet onderscheiden wat de gassen waren en wat de mist was...

De donderslag zorgde ervoor dat we het tempo er een beetje inzetten, want we waren bijna aan het station Owakudani van de kabelbaan gekomen. Het bleek dat we er toen een tocht van 2,6 km hadden opzitten. Het was ondertussen harder en harder beginnen te regen, zodat we eigenlijk vrij doorweekt aan het station aankwamen. We hebben daar een uurtje gezeten om af te wachten wat het zou worden, maar de regen hield aan (en leek zelfs erger te worden) en de mist kwam meer en meer opzetten. We hebben trouwens geleerd dat Japanners graag roepen en lawaai maken (wat nogal een paradox lijkt he...). Aan het station stond een oude man zijn etenswaren aan te prijzen, heel de tijd door hetzelfde zinnetje roepend. Hetzelfde hebben we ook gezien aan winkels die solden geven en dergelijke, of als er 's avonds nog brood of gebak over is dat verkocht moet worden. 't Is echt vermoeiend soms, die blijven gewoon doorgaan! Ook op treinen en in het station: die lijken telkens een hele onnodige uitleg te geven en zelden lijkt er iemand te luisteren...

Herziening van de plannen dus, jammer genoeg... Eerst nog even een kort tochtje richting de natuurlijke heetwaterbronnen (wit water) en dan maar...opgeven. We wilden heel graag verdergaan, maar onze plannen waren letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. We besloten toen maar om de kabelbaan naar Sounzan terug te nemen. Zonde eigenlijk, want de kabelbaan is vrij duur, dus we proberen die meestal te vermijden. We vermoedden echter dat de wegen en paden ondertussen al in een soort modderstroompjes zouden veranderd zijn, dus ik durfde niet echt meer terug te hiken. De stenen, de takken en de kleiachtige grond waren daarvoor al vrij glad en ik was al eens uitgegleden (mijn bil doet er nog pijn van). De kabelbaan was echt saai. We konden echt geen steek voor ogen zien. Overal was mist: voor ons, onder ons, achter ons, naast ons. Niets was te onderscheiden, we zaten gewoon in 1 grote mistbubbel. Kijk maar eens naar de foto's: wat we hadden kunnen zien en wat we effectief zagen. Het was een beetje teleurstellend en frustrerend. Onze tocht hebben we dus drastisch moeten inkorten, wat toch wel de domper van de dag was. We hadden op de top, bij Owakudani, Fuji kunnen zien, maar helaas... We komen dus ooit nog wel eens terug!

In Sounzan aangekomen liepen we nog de 2 km terug naar ons hotel waar we zo snel mogelijk onder de douche en in het heetwaterbad doken. Het deed al deugd, maar op dat moment was het dubbel zo hard welkom. Daarna crashen in de hotelkamer om te 'bekomen' van de mislukte dag. ;)

Het is heel de dag blijven regenen en miezeren, maar we wilden er 's avonds toch nog eens opnieuw op uit trekken. We moesten toch iets gaan zoeken om te eten, dus ik stelde voor om eens naar naburig dorpje Chokoku-no-Mori te gaan. Dat was ongeveer 1,5 km verderop. Opnieuw met de paraplu in de aanslag dus op pad.

Er bleek in dat dorpje toch al iets meer te vinden te zijn dan bij ons. Zowaar keuze tussen een viertal restaurants! We waren een restaurant voorbijgelopen, maar toen we de dorpskern uitliepen, keerden we terug. De eigenaar van dat restaurant had ons blijkbaar gezien en kwam naar buiten toen we terugkeerden. Hij heeft ons eigenlijk bijna naar binnen gelokt. ;) We kregen onmiddellijk warme thee wat deugd deed na al die regen. De kaart was volledig in het Japans dus met enige moeite vertaalde hij ons een paar dingen, maar uiteindelijk vroegen we zelf iets met noedels en kip. Het werd dus noedelsoep met kip, die (het moet gezegd worden) echt wel heel lekker was. De prijs wisten we niet, dus dat werd de verrassing achteraf. Toch weer een 'spannend' avontuurtje.

Stevige wandeling terug naar het hotel om daar nog maar eens in het heetwaterbad te duiken. Daarna klaar voor bed, want morgen kunnen we Hakone (en hopelijk ook de regen) achter ons laten!

Yunessun

Vandaag geen haast. Ons pension staat in een omgeving waar alles rond 1 ding lijkt te draaien: Yunessun, het waterpark. En dat wilden we wel eens gaan uitproberen. Eerst ontbijten en ontbijt duurt hier maar tot 9 uur, dus we moesten tegen 8 uur op als we nog iets wilden te eten hebben. Het ontbijt bleek een verzameling van allerlei koffiekoekjes te zijn (croissants, koekjes met gele crème, broodjes,...) die smaakten zoals thuis raar maar waar. Ze waren best wel lekker, maar toch maar een karig ontbijt. Zelfs geen confituur of boter. Daarnaast kon je koffie en appelsap krijgen. Na het ontbijt zijn we nog even opnieuw in bed gekropen, want de vermoeidheid lijkt echt wel dagelijkse kost te worden.

Tegen 11u30 waren we dan klaar om naar het waterpark te trekken. We hadden al gehoord dat het een bijzonder waterpark was. Het waterpark is eigenlijk in twee delen opgesplitst: Yutopia met baden gevuld met koffie, wijn, sake en groene thee. En daarnaast Yunessun met glijbanen en dergelijke. De verwachtingen waren niet zo hoog en gelukkig maar... We hebben er maar hoogstens 3 uur doorgebracht. Gelukkig hadden we een kortingbon van ons hotel waardoor we maar 1500 yen in plaats van 2400 yen moesten betalen.

Bij het binnenkomen, moesten we onze schoenen uitdoen en in een plastic zakje met ons meedragen. Het zorgt er wel voor dat de vloeren (of tatami's eigenlijk) daar altijd proper liggen. We begonnen bij Yutopia, omdat we het meest nieuwsgierig waren naar de baden. We zochten eerst douches, maar vonden er geen, wat heel raar is. Op 3 weken hebben we al geleerd dat Japanners heel erg schoon en proper zijn, dus dat was een beetje een paradox.

Het eerste bad op onze weg was het koffiebad dat inderdaad heel erg naar koffie rook. De geur werd al snel een beetje teveel. Gelukkig blijven de geuren niet op je huid hangen. Daarna volgden nog het wijnbad, het sakebad en het groenetheebad. Eigenlijk zijn het allemaal gewoon warme baden met een geurtje en een kleurtje. De nieuwigheid is er dus vlug af en er zijn ook geen koude baden (of koude douches) om af te koelen daarna. Om 14 uur maakten we nog net een bijvulling van het wijnbad mee (een 'performance' heet dat daar dan). Ze komen dan met een drietal flessen wijn en die worden over mensen uitgegoten en verdeeld over de uitgestoken handen. Only in Japan... Wij hebben in elk geval gretig meegedaan en 't was wel degelijk echte wijn. Er was even een donderslag en wat regen, maar voor de rest bleef het vrij overtrokken.

Daarna gingen we eens in het tweede deel kijken. Eerst via winkeltjes en eettentjes en daarna een lange gang om daar te raken. Even van de glijbaan gegaan en wat rondgewandeld (over een verschrikkelijk pijnlijke vloer met uitstekende steentjes). Het hoogtepunt van dat deel waren de "vleesetende" visjes. We moesten kort aanschuiven, maar nadat de voeten ontsmet waren, mochten we allemaal een kwartiertje onze voeten in een bad steken waar de visjes konden komen knabbelen. Een heel raar gevoel, een beetje kriebelachtig, maar ik vond het wel leuk.

Toen hadden we het eigenlijk wel gezien... We zijn toen teruggegaan naar het hotel om uitgebreid te douchen en te ontspannen in de onsen. Daarna hebben we geprobeerd om nog wat te gaan cachen (richting station Kowakidani), maar een opkomende mist heeft vrij gauw roet in het eten gegooid. De avond viel daardoor ook vrij snel in. We zijn toen maar teruggegaan naar Yunessun om daar iets in het winkelcentrum te gaan eten (want veel keuze hebben we hier in de omgeving dus niet). Het werd (wegens gebrek aan opties) Italiaans, maar het was vrij lekker (alleen iets te duur).

's Avonds nog een keertje naar de onsen (ik weet het, 't is echt overdreven, maar zo leuk!), boekje lezen en slapen. Geen echt spannende dingen hier in Hakone dus, wat op zich wel jammer is. Er is hier veel te zien, maar het weer werkt echt niet goed mee in deze omgeving.

Met de Shinkansen richting Fuji

Om kwart voor 9 stond de wekker, want om half 11 moesten we onze trein halen naar Odawara. De tickets waren gisteravond al gekocht (met gereserveerde plaatsen!), dus we moesten deze trein halen! Geen ontbijt in het hotel, dus ontbijt moest onderweg gehaald worden. Laatste hand aan de koffers leggen, de Japanse bedden opruimen en opvouwen, sleutel afgeven en weg waren we richting station Kyoto.

Het oorspronkelijke plan was om met de trein van het dichtstbijzijnde station naar Kyoto-station te gaan, maar we zouden daar een overstap voor moeten maken. We waren iets later dan gepland aan het hotel vertrokken en we waren nog kort de supermarkt binnengestapt (maar we waren nog ruimschoots op tijd bleek later) dus tegen kwart voor 10 vertrokken we aan dat station richting Kyoto-station. Wouter begon al een beetje zenuwachtig te worden (meestal in zulke situaties), dus in een recordtempo liepen we naar het station, waardoor we daar (met valies!) al op ongeveer 20 minuten waren. Gisteravond zonder valies hadden we daar echt wel veel langer over gedaan. We hadden dus tijd genoeg om in het station nog ontbijt te gaan zoeken.

Het eerste wat we tegenkwamen, was een soort bakker (Le pain quotidien, de Japanners vinden Europa leuk denk ik) en daar zochten we wat uit. Voor Wouter iets hartigs, een broodje gevuld met tonijnsla, ik hou meer van zoet 's morgens dus ik koos voor een broodje met groene bonen (dat is dus echt wel zoet, ja!) en een soort van suikerbroodje (met ook suiker op de buitenkant). Allebei lekker!

Ik zei gisteren al dat het station immens is, dus we doorkruisten gang na gang en we waren best wel lang onderweg, maar we stonden wel voor half 11 klaar op het perron, te wachten op onze eerste Shinkansen-trein, de snelste trein van Japan. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerde plaatsen gekozen, hoewel we al een paar keer hebben gemerkt dat het niet echt nodig is in dit seizoen. Er is geen overdosis aan reizigers. We wilden toch geen risico's nemen (want dat betekende 2 uur rechtstaan misschien) en het prijsverschil tussen gereserveerd en niet-gereserveerd bedraagt maar ongeveer 5 euro, dus niet echt een goeie reden om het niet te doen.

De Shinkansen zou ons dus op ongeveer 2 uur 450 km verder brengen. Het is een leuke trein met links 2 zitjes en rechts 3 zitjes, verdeeld door een gangpad. Er is voldoende beenruimte en de trein rijdt zeer vlotjes zonder schokken. Niet echt speciaals dus, maar wel heel comfortabel allemaal. Nadeel: de airco stond veel te hard, waardoor ik (voor de eerste keer deze reis denk ik) een trui moest aantrekken! Die ging natuurlijk onmiddellijk weer uit toen we op het perron stapten. ;)

Aangekomen in Odawara waren we nog niet op onze eindbestemming! We moesten nog met de metro/trein (het is me niet duidelijk wat het precies was) naar Hakone-Yumoto en dan een ouderwets treintje nemen dat ons naar Kowakidani zou brengen, een stationnetje op 2 km van ons hotel. Het treinritje van Hakone-Yumoto naar Kowakidani was leuk: mooie bloemen in bloei, een treintje dat zuchtend en puffend (met open ramen!) de heuvel probeert op te klimmen en een mooi uitzicht. Heel tof. Het zware stuk wachtte ons in Kowakidani. Gewapend met GPS probeerden we te navigeren naar het hotel. Gierig (en sportief ;)) als we zijn, wilden we geen taxi nemen, maar de weg erheen met valies bleek echt wel heel erg zwaar door de vele hellingen. Zuchtend en puffend (nadat we ook even verkeerd gelopen waren) kwamen we tenslotte aan bij Yunessun, een waterpark waarover ik morgen meer vertel. Van daaruit bleek een shuttlebusje te gaan naar ons hotel. Wij wisten dat zelf niet, maar een vriendelijk werkgever van dat waterpark/hotel kwam plots op ons toegelopen en vroeg of we naar Pension Hakone gingen. Onze valiezen zullen ons weggegeven hebben. ;) Hij wees ons erop dat er een shuttlebus was en dat we die moesten nemen. Ik ben de mens eeuwig dankbaar, want mijn krachten waren bijna op toen. ;)

Het was tegen 15 uur toen we in ons Pension aankwamen. Perfect op tijd dus, want we konden direct inchecken. Geen liften, dus valiezen sleuren naar de slaapkamer op de eerste verdieping (niet echt logisch: eerst trappen naar beneden, om dan weer naar boven te gaan). Het hotel is niet echt speciaal en een beetje verouderd. De kamer is ruim en heeft een frigo en een slaapzetel, maar geen internet. Gelukkig is er nog onze Japanse 3G... De gangen en de kamer ruiken ook naar sigarettenrook. Ontbijt is er wel, maar het valt nog af te wachten wat we daarvan vinden. MAAR er is wel een onsen aan het hotel, publieke baden dus (maar wel verdeeld in een mannen- en een vrouwendeel). We zijn er direct ingedoken, ik een uurtje, Wouter een tiental minuten. In het vrouwendeel bleek er (naast het standaard heetwaterbad) een sauna te zijn die er bij het mannendeel niet was, maar de delen worden elke dag omgewisseld. We zijn daarna van de vermoeidheid een uurtje of twee op bed gecrasht.

's Avonds een kleine wandeling in de omgeving wat zoveel betekent als een toertje naar de dichtstbijzijnde en enige supermarkt in de omgeving om ons avondeten te kopen (sushi en slaatje!). Leuke wandeling (en veel frisser dan in Kioto), maar op zich niet veel te zien in deze nabije omgeving behalve hotels. 's Avonds nog eens in de onsen gedoken (omdat het echt zo ontspannend is) om dan tenslotte in een best wel comfortabel bedje te gaan slapen.

Nog eens Kioto

Dag 2 in Kioto en opnieuw een heel late start van de dag voor ons. Niet zozeer omdat we echt moe waren, maar wel omdat het buiten echt opnieuw stikheet was! Dat we iets langer in bed konden blijven luieren, was natuurlijk wel mooi meegenomen. `

Tegen 11 uur werden we langzaam wakker en na onze 'ervaringen' in de zon gisteren, hadden we niet echt veel zin om vandaag opnieuw een gevecht tegen de hitte en de loomheid te voeren. Dus we bleven in onze kamer en lazen een boekje of keken een filmpje en ik gebruikte de tijd ook om de blog en de foto's een beetje bij te werken.

Tegen half 3 besloten we dan op pad te gaan, hoewel het eigenlijk best nog wel goed heet was. We waren gisteren al wat gaan geocachen, maar we moesten ophouden omdat het donker werd, dus we besloten vandaag de draad opnieuw op te pikken. Eerst even stoppen bij de supermarkt om een noedelslaatje, wat fruit en veel drinken op te pikken (die slaatjes zijn echt wel lekker en vers!) die we dan aan de kant van de weg opaten.
 Toen ging het opnieuw richting tempel Kiyomizu, waar we gisteren te laat waren aangekomen. De tempel sluit namelijk om 18 uur en wij waren er daarna pas aangekomen. We probeerden het vandaag opnieuw, maar de cache hebben we toch niet te pakken gekregen. We moesten namelijk het betalende deel van de tempel binnengaan en daar hadden we niet echt veel zin in. Het was wel een heel mooi tempelcomplex, maar zelfs tempels en altaren word je op de duur gewoon... Daarna baanden we ons opnieuw een weg door de gezellige straatjes van gisteravond, maar wat een verschil met gisteren! Nu waren al winkeltjes vol souvenirs, lekkernijen en prullaria open en het stikte er van het volk. Het was ook wel een gezellige bedoening, maar gisteren vond ik het toch net iets fijner. We lieten ons echter wel verleiden tot de aankoop van een zoetigheid die bestaat uit een zijdezacht vel met kaneelsmaak, gevuld met iets fruitigs. Wij kozen voor mango en bosbes. Moeilijk uit te leggen, maar best wel lekker. De straatjes geurden daar trouwens heel erg naar kaneel en ze verkochten een heleboel zoetigheden. Na drie weken Japan wel een verrassing, want zoveel zoetigheid hebben we hier nog niet gezien. We zetten onze weg verder naar de tweede tempel waar we gisteravond de cache gezocht hadden. Het was toen te donker geweest, maar vandaag vond Wouter hem al vrij snel. Het blijkt echt wel een leuke hobby te zijn, ook in het buitenland! En je komt op plaatsen waar je normaal niet zou komen. Onze weg verloopt echter niet altijd even vlot, want Wouter is geobsedeerd door de vele drankmachines aan de kant van de weg. Elke 200 m staat er wel eentje. Je mag hier echt niet verdorsten. Wouter is er dus echt op gebrand om zoveel mogelijk verschillende drankjes uit te proberen en het begint hem aardig te lukken ook. ;) In de stikhete zon dan maar richting de rivier, waar er ook eentje verborgen zou liggen, een relatief nieuwe van juni dit jaar. We vonden hem jammer genoeg niet. We gingen daar dan maar eventjes onder de brug zitten om te bekomen van de zon, maar die brug bleek bewoond te zijn... Boven de spijlen lag allerlei materiaal gestockeerd in manden en we zagen een houten plank met een dekentje. Heel vreemd... De bewoner hebben we niet gezien. De avond begon stilaan in te vallen, maar we konden nog wel een paar caches doen. Zo kwamen we terecht in de gezellige straatjes van het Gion-gebied, het geisha-gebied dus (opnieuw!). Ik vertelde gisteren al over het Gion-festival en het was duidelijk dat iedereen in volle voorbereiding en verwachting was. Er waren al een paar praalwagentjes en verklede mensen en af en toe kon je ook wel eens een vrouw spotten die zich als echte geisha (dus met de witte make-up!) gekleed had. We gingen dan verder naar het Yasaka Shrine, omdat daar ook nog een cache lag, maar dat was opnieuw vergeefse moeite. We wisten dat ook wel, want het Yasaka Shrine is hét middelpunt van het Gion-festival omdat het een heel grote tempel is midden in het Gion-gebied. Het bleek daar, net als gisteren, weer heel druk en misschien zelfs nog drukker, want iedereen probeerde een glimp op te vangen van de parade die zich langzaamaan vanaf het Yasaka Shrine in beweging aan het zetten was. Wij keken ook eventjes mee, maar besloten toen toch maar eens rond het altaar te wandelen. Typisch voor het Gion-festival zouden de vele eet- en drinkstalletjes zijn en die vonden we vandaag dan ook effectief rond het Yasaka Shrine. Groentenpannenkoeken, worsten, hamburgers, noedelschotels, ijsschilfers met een smaakje, bananen met een chocoladelaagje en noem maar op. We wisten meteen waar we ons avondmaal zouden halen en we zijn daar wel eventjes blijven rondhangen. De sfeer was er heel aangenaam. Daarna zochten we in een naburig park nog een cache, maar toen was het echt wel te donker geworden om nog verder te zoeken. We besloten toen al eens voorzichtig richting hotel te gaan, maar toen we daar aankwamen, bedachten we ons dat het misschien niet zo'n slecht idee was om al tickets te halen voor de Shinkansen van de volgende dag. We hadden namelijk een reis van ongeveer 450 km richting Mount Fuji voor de boeg en het is toch altijd makkelijker en geruststellender om te weten dat je treintickets hebt, zeker omdat er gereserveerde plaatsen zijn. Dus met een laatste krachtinspanning liepen we een half uurtje (ongeveer 2 km) richting Kyoto-station om daar onze tickets te halen. Het was uiteindelijk wel een aangename afsluiter in Kioto. Op de terugweg weer even stoppen in de supermarkt (ik kan al niet meer tellen hoeveel keer we al supermarkten gedaan hebben hier in Japan...) en dan richting hotel om al wat in te pakken. Kioto is me eigenlijk best wel goed bevallen, hoewel we maar een heel klein stukje hebben gezien. Het is echt wel veel aangenamer om op goed geluk door de stad te wandelen (en een smartphone met GPS maakt dat een stuk gemakkelijker) dan met een bus naar alle voorgekauwde toeristische bezienswaardigheden te gaan. De stad voelt echt in het geheel niet als een grootstad aan. Er zijn een paar grote wegen, maar er zijn vooral veel kleine, rustige en gezellige straatjes met om de paar meter een tempel of een altaartje. Ik wil hier dus zeker nog wel eens terugkomen om een ander stukje stad te gaan verkennen! Trouwens, Kyoto-station is een van de grootste stations van Japan en het is dan ook echt wel immens! Ondergronds gaan de gangen echt eeuwig door en in het winkelcentrum loop je gewoon verloren. Daarenboven bestaat het ook nog eens uit 3 of 4 verdiepingen. Niet te doen! Morgen dus op naar onze voorlaatste stop van de reis: Hakone!

Kioto

De vermoeidheid begint zijn tol te eisen. We wilden namelijk vandaag naar Nara gaan (een stad die oorspronkelijk een hoofdstad was van Japan, met heel veel tempels en altaren) en daarvoor de trein van iets voor 11 uur nemen, maar we hebben de wekker verschillende keren gesnoozed. Het was dan ook al iets na 11 uur toen we uiteindelijk echt wakker werden. We zitten in een jeugdherberg, dus met ontbijt hoeven we geen rekening te houden. Het is dan ook niet zo erg om even een luie dag in te schakelen. 

Uiteindelijk gingen we tegen half 2 echt op weg, maar het bleek ongelooflijk heet te zijn. De temperatuur moet rond de 32° hebben gelegen en in de zon lopen was eigenlijk nauwelijks doenbaar. We hebben dan ook niet zoveel spectaculaire dingen gedaan, behalve wat in het wilde weg door de stad lopen, wat eten en drinken kopen en de sfeer opsnuiven. En natuurlijk zoveel mogelijk schaduw- en aircoplekjes zoeken. 

We besloten om eerst richting station Kyoto te lopen. Het zou een van de grootste stations van Japan zijn en misschien konden we van daaruit, het stadscentrum, wat uitwaaieren en kijken waar we zouden belanden. We begonnen onze weg via kleine straatjes, om dan opnieuw op een van de weinige grote hoofdwegen uit te komen. Onderweg kom je hier in Kioto op de meest onverwachte plaatsen tempels en altaartjes tegen. Ze zijn gewoon opgenomen in het straatbeeld. Na een half uurtje zagen we tenslotte dan het station voor ons opdoemen.

Enkele honderden meters voor het station maakten we eerst halt bij een groot tempelcomplex met een van de grootste tempels die we tot dan toe al gezien hadden. Twee van de zijtempels werden in een soort van pvc verpakt. We weten nog altijd niet waarom. Waarschijnlijk om de tempels beter te beschermen en te behouden, maar het geeft een vreemde aanblik. Ze worden namelijk compleet aan het zicht onttrokken hierdoor.

In de grote tempel kon je voor de verandering ook eens binnenwandelen. Schoenen moest je onderaan de trappen uitdoen en meedragen in een plastic zakje 'to avoid confusion'. Binnen zagen we enorm veel matten en vooraan een groot altaar. We besloten even te gaan zitten en de sfeer te gaan opsnuiven. Zo konden we ook even beschutting zoeken tegen de brandende zon. Enkele minuten later kwam er een hele groep Japanners binnen door een van de zijdeuren en er begon een soort ceremonie met 5 'priesters' (of hoe heten die in deze godsdienst?) en die zaten op hun knieën en begonnen te neuriën, terwijl de mensen naar voor gingen, knielden en teruggingen. Het hele nut van deze ceremonie ontging ons een beetje, maar 't was wel boeiend om te zien. Foto's maakten mocht echter niet.

Na iets meer dan een half uurtje hielden we het uiteindelijk voor bekeken en we zetten onze weg richting station verder. Stop in een supermarkt voor wat eten (dat we uiteindelijk aan de kant van de weg opaten) en dan verder. Tenslotte hebben we dan maar een beetje rondgezworven in en rond het station, voornamelijk op zoek naar een onvindbare kaart van de stad. Ondergronds bleek een heel winkelcentrum te zijn, waar het heel erg druk was. We overwogen ook nog eventjes een sightseeing toer met een bus, maar nadat we de prijzen gezien hadden, zagen we daar toch maar vanaf. De bussen vertrokken ook allemaal in de late voormiddag en het was al half 4 's middags, dus het was sowieso te laat. 

Toen we het echt allebei te heet kregen, namen we dan maar de beslissing om even terug naar de jeugdherberg te gaan om ons te verfrissen en eventjes te bekomen van de hoge temperaturen. Voor we daar echter aankwamen, kregen we nog een onverwachte missie: twee verdwaalde Amerikaanse vrouwen (uit New York) hun hotel helpen vinden. Zij vertrouwden nog niet zo hard op smartphones, wat ze misschien beter wel hadden gedaan. ;) In plaats daarvan vroegen ze uitleg aan Japanners die hen niet of nauwelijks konden verder helpen. Uiteindelijk raakten ze (en wij) er. We hebben meteen al iemand om te gaan bezoeken als we ooit eens in New York raken! ;) We bleven daarna uiteindelijk een goed uurtje in de jeugdherberg om daarna opnieuw de stad in te trekken. De temperatuur was toen al voelbaar gezakt, hoewel het tot 's nachts heel plakkerig warm is gebleven. 

Ik had ondertussen op het internet enkele wandelingen door Kioto opgezocht en eerst wilden we daar eentje van doen. Wouter opperde echter om opnieuw even te gaan geocachen, want zo komen we vaak op onverwachte plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan, want Kioto bleek weer een hemel van caches te zijn. 

We lieten ons eerst voeren naar een soort van 'park' vol altaren en tempeltjes. We volgden een weggetje dat ons naar de cache zou voeren en dat liep langs het grootste kerkhof dat ik ooit gezien heb. Er waren zelfs verdiepingen! Jammer genoeg liep de weg dood, waardoor we terug moesten keren. We probeerden nog via een paar andere wegen, maar de cache bleek onbereikbaar, omdat alle tempels gesloten waren. We kwamen op die manier WEL terecht in een van de mooiere delen van Kioto. Huisjes en straatjes die voelden alsof de tijd was stil blijven staan: heel mooi, aangenaam en gezellig. De avond begon ondertussen in te vallen en we probeerden nog een paar caches te vinden toen het al bijna donker was. Een daarvan voerde ons naar het Yasaka Shrine in het gebied Gion, een bekend Geisha-gebied in Kioto. We zagen al veel meisjes en jongens in kimono/yukata, maar hoe dichter we bij dat gebied kwamen, hoe meer voorkomend het leek.

Aan het Yasaka Shrine was er echter een groot feest aan de gang: kleurige lampionnen, een hele hoop mensen waarvan velen in kimono en een soort van dansopvoering. Heel de maand juli is het hier Gion-festival (de naam komt van het district) en op 17 juli is er een bekroning met een parade met praalwagens. Wie weet gaan we wel eens een kijkje nemen morgen. We liepen even rond, maar besloten daarna onze weg verder te zetten. We kwamen zo onverwachts uit bij de winkelstraat waar we gisteren al hadden rondgelopen en op goed geluk geraakt waren. De plaats blijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit te oefenen. ;)

We liepen op goed geluk rond en kleine straat na kleine straat in en uit. Het oorspronkelijke doel was om een sushirestaurant te vinden, maar we gaven het na drie kwartier zoeken op. We liepen dan maar terug richting hotel en zochten daar aan de hoofdstraat. Zo kwamen we uiteindelijk terecht bij een minirestaurantje: twee tafels en een zestal stoelen aan de bar. We durfden eerst niet goed binnen te gaan, maar waagden het er toch maar op. Engels was daar een vrij onbekende taal, maar ze hadden toch een Engelse kaart. De mevrouw die onze bestelling opnam, bleek heel vriendelijk. We aten lekker Japans eten (Wouter een soort van gebakken noedels met varkensvlees, ik een soort van pannenkoek van deeg en ei met groenten en garnalen) vergezeld van een heel lekker glaasje koude sake. Als dessertje nog een ijsje van de supermarkt (ik moet toegeven dat dat een van onze gewoonten aan het worden is...) en daarna nog een beetje lezen in het hotel voor de welverdiende nachtrust kwam.

Maar ook bergstad Kobe!

Eerst ontbijten (een beetje met tegenzin het Japanse ontbijt wegwerken dat ons toch nog altijd wat zwaar valt) en tegen 10 uur uitchecken. We wilden vandaag echter graag nog een stukje Kobe zien. We vroegen dus of we de valiezen in het hotel konden laten om te sightseeing te doen en dat bleek geen probleem. Iets later waren we dus opnieuw op weg richting Shin-Kobe om een tweede poging te wagen om de berg te beklimmen.

We liepen opnieuw naar het station van de kabelbaan en probeerden daar naar omhoog te gaan. Al snel bleek echter dat we daar niets konden doen, dus we stapten opnieuw naar beneden. Ik keek op de GPS en zag daar een straatje vertrekken in een wijkje in de buurt. Ik navigeerde ons erheen en we kwamen in een heel mooi dorpje terecht met kleine, smalle straatjes en mooie huisjes. Lang hebben we daar niet rondgezworven, want we wilden echt wel naar omhoog om van het uitzicht te genieten.

We vonden tenslotte het weggetje dat op de GPS aangegeven stond. Steil naar omhoog tot we in bebost gebied terechtkwamen met smalle paadjes. Het bleek echter dat we gewoon een korte wandeling door het bos hadden gevolgd die ongeveer 2 km lang was en helemaal niet steeg. Maar toen we die wandeling beëindigd hadden, zagen we plots wel een trap en een heleboel mensen die de trap opgingen. Dit was het! De weg naar boven! Moedig begonnen we aan de klim en die bleek al snel relatief zwaar te zijn. Heel veel trappen en hellende stukken, maar we werden beloond met een mooi uitzicht (bos, bruggetjes, watervallen,...). We waren niet totaal onvoorbereid, want we hebben altijd wel paraplu en veel water mee, maar we liepen toch allebei wel in onze sandalen en ik had zelfs een rok aan.

We kwamen bij een paar heel mooie uitzichtpunten over Kobe en gingen verder tot we het middenstation van de kabelbaan bereikten. We waren ondertussen al zo'n twee en een half uur verder. We bevonden ons in de 'Herb Gardens' en we wisten dat de kabelbaan daarheen voerde. Ik zag dat je via de kruidentuinen zelf omhoog kon klimmen naar het bovenste station van de kabelbaan. We wilden dat net gaan doen, maar de kruidentuinen bleken betalend te zijn. We besloten om dat maar niet te doen, want we wilden eigenlijk gewoon wandelen en niet zozeer die kruidentuinen zien.

Toen begonnen we het bordje 'Hiking course' te volgen. Dat bleek ons naar een hek te voeren (dat niet op slot was, maar wel dicht) en achter dat hek bleek het begin van het avontuur te zitten. Er begon een eindeloze reeks van trappen en een vrij zware klim. Stel je dus voor: ik met rok en wij allebei in sandalen zaten plots in een echte hike. Het deed ons zelfs denken aan de Observation Point Trail die we in Zion (in de VS) deden. En we kwamen alleen maar mensen tegen die wel voorbereid waren op de hike: echt wandelschoenen, hoedje, goeie broek, wandelstok. We voelden ons een beetje de vreemde eend in de bijt. ;) De meeste hikers waren wel enorm vriendelijk en ik kan niet meer bijhouden hoeveel keer we 'Konnichiwa' (= goeiemiddag) gezegd hebben vandaag. Het was echt wel fijn.

De klim heeft ons uiteindelijk meer dan 2 uur beziggehouden. We kwamen op de top (zo'n 400 m hoger) een kaart tegen en daar bleek een eindeloos netwerk aan trails op te staan. Het is echt ongelooflijk hoelang je daar bezig kan blijven! Wij hebben op zo'n 4 uur tijd echt maar een tiende of zo van alle beschikbare trails gedaan. We werden op een van de hoogste punten van Kobe wel beloond met een spectaculair zicht over de stad en de haven. Onbeschrijflijk! Op een bepaald punt hebben we echt gewoon beslist om bewust de trails naar beneden, terug naar het station van Shin-Kobe, te gaan volgen of we konden nog 5 uur bezig blijven. We kwamen toch wel een heel eindje naar rechts uit en moesten toen nog een goeie 2 km naar ons hotel terugwandelen.

Kobe heeft ons in elk geval ongelooflijk verrast. Ik wist dat Kobe een havenstad was, maar de stad heeft duidelijk heel veel meer te bieden. De hike was gewoonweg fantastisch! Ik weet zeker dat we Kobe nog eens aandoen bij een volgende Japan-reis (in tegenstelling tot Osaka). Ik zou ook iedereen die graag wandelt, aanraden om naar Kobe te gaan en de berg daar te beklimmen. Trek wel geen sandalen aan, want lopen met steentjes en takjes in de schoenen is niet zo heel erg aangenaam. ;)

Tegen 16 uur (dus een goeie 6 uur later) kwamen we terug bij het hotel aan om de koffers op te halen. We wilden rond half 5 de trein halen naar Kyoto, die er iets meer dan een uurtje zou over doen. Van aan het station maakten we al een mooie wandeling door Kyoto en de stad voelt nu al echt niet als een grootstad aan.

We werden verwacht in Peace House Sakura, een jeugdherberg, waar we opnieuw op tatami's en futons zouden slapen. Vlug een douche, want we hadden echt al lang genoeg in het subtropische klimaat rondgezworven en dan nog eventjes rusten en wat blog typen, voor we eventjes de stad introkken om eten te gaan zoeken (en we kwamen zo uiteindelijk bij een Subway terecht, waar de sandwich ons heel erg smaakte!). Na een half uurtje wandelen, kwamen we terecht in een zee van mensen. En dan bedoel ik echt wel heel erg veel mensen. Er moet iets te vieren geweest zijn, want de winkels waren nog laat open en we zagen heel veel meisjes (en jongens) in kimono's. Leuke ervaring, maar we waren toch blij dat we daarna toch naar de rustige straatjes weer konden. De tegenstellingen lijken bevestigd te blijven in Kioto: druk centrum en vele zijstraatjes die doen denken aan het platteland. Ik ben benieuwd wat Kioto ons te bieden zal hebben de volgende dagen.

Havenstad Kobe

In Osaka moesten we pas uitchecken tegen 11 uur en we waren wel moe van de drukke dag ervoor, dus we besloten tot ongeveer 10 uur te slapen. Er werd in het hotel toch geen ontbijt geserveerd, dus we zouden onderweg wel iets gaan zoeken.

Tegen ongeveer half 12 hadden we een trein naar Kobe, dus we wilden eigenlijk op het station of onderweg naar het station ergens stoppen om iets te eten, maar uiteindelijk werd het een klein supermarktje in het station waar we slaatjes, een yoghurtje en sushi kochten.

De treinrit naar Kobe duurde maar een uurtje vanuit Osaka en ondertussen beginnen we het treinreizen toch wel een beetje onder de knie te krijgen. Een website als www.hyperdia.com is ook een enorme hulp natuurlijk. Ik weet niet hoe ik het gedaan had zonder die website... Op naar Kobe dus, maar het grootste station in Kobe is niet dat van Kobe, maar wel Sannomiya (vanwaar ook de Shinkansen-treinen vertrekken). Ons hotel lag ook in de buurt van Sannomiya, dus we treinden naar daar.

Tegen iets voor 13 uur waren we al in ons hotel, dat op ongeveer 200 à 300 m van het station lag. De GPS op de smartphone blijkt telkens weer een fantastisch hulpmiddel, hoewel we toch een klein beetje verkeerd gelopen waren. ;) We waren natuurlijk nog veel te vroeg om in te checken, maar de betaling en dergelijk werd allemaal geregeld en we konden onze koffers in het hotel achterlaten. Zo konden we met een gerust hart en zonder al te zware last de stad in trekken. Eerst even onze slaatjes opeten en dan waren we klaar voor de start.

Kobe is vooral bekend als havenstad. Ik had op het internet een stadstour gevonden en die probeerden we een beetje te volgen. We kwamen voorbij de 'Old Foreign Settelements', waar in ver vervlogen tijden westerlingen zouden gewoond hebben. Allemaal mooi aangelegde straten met dure winkels zoals Armani en Banana Republic. Niet echt ons ding dus en we waren nu ook niet echt heel erg onder de indruk.

Volgende stop op de wandeltoer was Chinatown, een van de grootste in Japan. En het was inderdaad een groot gebied. Ik loop er persoonlijk wel graag rond, maar zoals ik opmerkte tegen Wouter: voor ons is het een pot nat, terwijl er voor de Chinezen en Japanners zelf waarschijnlijk een wereld van verschil is. Je kon er in ieder geval vanalles eten en drinken en er waren 'kruideniertjes' waar je alles van thee tot gedroogde knoflook kon kopen. Wij hebben ons niet laten verleiden, maar we keken wel onze ogen uit. We lieten ons meevoeren met de stroom, tot we in een lange winkelcentrumstraat terechtkwamen. Dat hadden we na een half uurtje wel gezien, dus we besloten dan maar richting de haven te trekken.

We kwamen terecht in Harborland, een beetje een dwaze naam voor wat eigenlijk een heel groot winkelcentrum is. Er zijn twee stukken die verbonden zijn door een glazen brug die over de straat loopt. Het gedeelte aan de andere kant van de straat heet de 'Marketplace' en doet wel gezellig aan. Het heeft iets Italiaans over zich. Ik begin te denken dat de Japanners Italië heel erg leuk vinden.

In het winkelcentrum bleven we niet lang hangen, maar we besloten om te gaan wandelen langs het water. Beetje slenteren, fotootjes trekken, zitten en een boekje lezen. We liepen langs het water tot we bij het Earthquake Memorial kwamen, een stukje heel interessante geschiedenis eigenlijk. Kobe, en vooral het gebied rond de haven, doen relatief nieuw aan en zijn dat eigenlijk ook. In 1995 werd Kobe getroffen door een enorm zware aardbeving, iets meer dan 7 op de schaal van Richter. De schade was enorm, ook al omdat de gebouwen en structuren helemaal niet voorzien waren op aardbevingen. Bij het Memorial vind je nog een stukje dat compleet behouden is zoals het eruit zag net na de aardbeving, dus met scheefhangende hekken en lampen en gescheurde vloer. Kobe is in 2 jaar tijd (dus tegen 1997) compleet en solider heropgebouwd en het Memorial moet eraan herinneren hoe zwaar de schade geweest is in 1995. Kobe was toen namelijk volledig afgesloten van de wereld en moest op hulp van buitenaf rekenen. Best wel indrukwekkend allemaal.

We besloten daarna terug te wandelen naar Harborland. We hadden het aan de haven wel zo'n beetje gezien ondertussen. Kobe blijkt ook een heel mooi stukje berglandschap te bieden te hebben, dus we wilden dat ook wel getest hebben. We namen de metro terug naar Sannomiya (want we waren ondertussen al zo'n 3 km uit richting gegaan) en wilden zo de berg opgaan, richting Shin-Kobe.

We hebben daar nog wat rondgezworven, maar het werd al vrij laat ondertussen. Het was half 7 en de avond begon al wat te vallen. We hadden geen zin om 12 euro per persoon uit te geven aan de kabelbaan, maar wilden graag tevoet naar boven, ook al omdat dat veel meer voldoening geeft. We zwierven dus een tijdje rond tot de avond inviel en besloten dat we de volgende dag wat later naar Kyoto zouden vertrekken om de berg nog te beklimmen.

Na een deugddoende douche gingen we opnieuw de stad in om iets te eten en we vielen bijna omver van verbazing. Kobe ondergaat 's avonds echt wel een gedaanteverwisseling. Dat het weekend was, zal er ook wel voor iets tussenzitten, maar het was enorm bedrijvig op straat. Ongelooflijk veel licht en drukte, grote straten vol met restaurants en kleine, nauwe straatjes vol met eethuisjes. Echt een gezellige boel en het was de eerste stad die in het geheel niet westers aanvoelde. Allemaal vreemd en nieuw voor ons en dus een echte ervaring. Blijkbaar moet de ervaring omgekeerd ook vreemd geweest zijn, want we zijn nog nooit zoveel aangestaard als in Kobe. ;) Blijkbaar zien ze daar niet zoveel westerlingen, gokken we. Ik zal het deels onthouden als de stad waar ik het meest aangestaard ben in ieder geval. Uiteindelijk kwamen we heel saai in de McDonalds terecht (omdat we daar ongelooflijk maar waar allebei zin in hadden) en ik at daar een lekkere garnalenburger! Daarna tijd voor wat slaap, want morgen dus nieuwe poging om de bergen van Kobe te beklimmen!

Universal Studios Japan

Gisteren was de stad Osaka ons een beetje tegengevallen, dus we besloten om vandaag naar de Universal Studios te gaan. We zagen daar al een versie van in Orlando. In Hollywood waren we al eens tijdens een avondopening gegaan toen er Halloween-theming was. Er waren dus een paar attracties die we al kenden, maar toch ook wel een paar nieuwe. Reden dus om eens een kijkje te gaan nemen.

We waren rond 9 uur opgestaan, want in ons hotel werd geen ontbijt geserveerd. Het park ging op 10 uur open, dus wij wilden rond 11 uur aankomen. Eten zouden we onderweg doen of in Citywalk, het aangrenzende winkelcentrum bij Universal Studios. Uiteindelijk haalden we iets uit de supermarkt in Citywalk: een banaan, boterhammetjes, koekjes,....

Een kleine bespreking van het park (in samenwerking met Wouter). Tegen 11 uur dus gingen we het park binnen. We kwamen als eerste attractie uit bij een spinning coaster, Space Fantasy The Ride, een kruising tussen Crush en Space Mountain (allebei in Disneyland Parijs). Eigenaardig aan de attractie: het instapstation werkt met een instapband. Er is dus een oneindige reeks aan karretjes vlak tegen elkaar, waardoor we vermoedden dat er 2 banen zouden zijn. Een enkele baan kon dat namelijk niet aan. Toen de rit begon, merkten we echter dat ze per twee aan elkaar hingen. Niet zo speciale spinning coaster met drie lifthills, maar doorheen de rit zie je overal sterren (kleine LED-lampjes) en een opvallende afdaling waar je de fluorescerende ring van een planeet volgt. Op het einde van de rit is er een heel rare, psychedelische kamer vol spiegels, stroboscopen en flitsen. Een zeer vreemde attractie met zeer vreemde theming, vooral wanneer je niet begrijpt wat de bedoeling is. We vragen ons nog altijd af waarvoor de twee lichtgevende knopjes op ons karretje dienden. ;)

Daarna doorkruisten we New York op weg naar Amazing Dinosaur. Er werd ons een 'huge Dinosaur' beloofd en uiteindelijk bleken het twee mannen in een dinosauruspak te zijn. Niet echt 'huge' dus. ;) We gingen dan maar naar Jurassic Park The Ride. Zeer vergelijkbaar met zijn broertjes in Hollywood en Orlando. Het blijft dus een topattractie.

Dan was het tijd voor Waterworld, een show die we in Hollywood gemist hadden omdat we tijdens een avondopening gegaan waren. Een leuke stuntshow en interessanter dan die van de Walt Disney Studios, maar er was een vrij saai tussenstuk (voor buitenlanders), omdat er heel veel gepraat wordt en er veel mopjes verteld worden, allemaal in het Japans natuurlijk.

De ene show na de andere en zo kwamen we terecht bij Backdraft. Leuke show, maar Templo del Fuego in Port Aventura blijft beter. Twee voorshows is ook net iets teveel van het goeie. Aansluitend deden we Spiderman dat een identieke kopie is van de vorige versie in Islands of Adventure. Het blijft dus een heel goeie attractie. Tussendoor namen we eventjes een kijkje bij Snoopyland, omdat Wouter de kiddy coaster wel wilde doen als er niet teveel volk was, maar dat bleek niet het geval. Het is trouwens echt geen mooi gebied. Nogal kaal en weinig sfeer.

Daarna was de B&M van dienst aan de beurt: Hollywood Dream The Ride. Het is eigenlijk een mini-Silverstar met alle leuke elementjes van Silverstar achter elkaar, maar dan kleiner. We zagen sterretjes in de helix, dus die was nogal intensief. Een vrij goed baantje dus en Wouter is die achteraf nog een tweede keer gaan doen. Leuk weetje: je kan uit 5 songs kiezen die je tijdens de rit kan laten afspelen (Bon Jovi, Beatles, Eminem en twee Japanse popsongs). Leuk detail: het personeel deelde rekkertjes uit aan vooral de schoolkinderen in uniform. Ze moesten die (felpaarse!) rekkers rond hun schoenen doen, zodat die niet zouden uitvallen tijdens de rit. Het vrouwelijk personeel had die rekkers zelf rond hun schoenen, als standaardonderdeel van de kleding. Ze zijn ook op alles voorbereid, die Japanners. ;) 

Daarna ging het richting Jaws, een attractie die ondertussen in Orlando is verdwenen. Je vaart met een bootje door het havenstadje en een haai terroriseert je. Hij duikt verschillende keren op en probeert je te intimideren. De kapitein van de boot probeert de haai af te weren en dat lukt natuurlijk op het einde. Een leuke animatronic en best wel een indrukwekkende haai.

Er stond nog een show op het programma die we ook al in Orlando hadden gezien: Terminator 3D. De show is eigenlijk hetzelfde, maar we merkten nu pas, omdat we de taal niet verstonden, hoe lang de voorshow wel niet duurt. Best wel lastig. De show zelf is even goed als die in Orlando, alleen dat die in het Japans is natuurlijk.

Tenslotte kwamen we bij Back to the Future terecht, een attractie die we al een paar keer links hadden laten liggen wegens te lange wachtrijen. In de Amerikaanse studio's heeft deze versie plaats moeten ruimen voor The Simpsons. Hoewel de film al wat verouderd is, vond Wouter de simulator best wel ok. Ik ben zelf geen grote fan van simulatoren, omdat die altijd teveel schokken en deze deed dat dubbel zoveel. Maar voor Wouter was het fijn, want alle standaard simulatoreffecten waren aanwezig. Al bij al is The Simpsons beter, want het beeld is onder andere scherper. Wel leuk was dat we in een DeLorean mochten zitten!

Algemene conclusie: De Universal Studios Japan zijn eigenlijk een combinatie van Islands of Adventure en The Studios (in Orlando). Er is echter geen Tramtour en geen Disaster, maar de combinatie werkt wel en het park is eigenlijk echt wel veel mooier dan de Universal Studios in Orlando. Het heeft ook veel meer sfeer. De haven, het deel met San Francisco en het deel met New York zijn echt wel mooi uitgewerkt. Ook het deel bij Jurassic Park is heel erg gezellig. We konden er dus wel een namiddagje doorbrengen, maar je hebt het na een dagje ook echt wel gezien.

Ergens in de late namiddag is het heel hard beginnen te regenen, dus we merkten ook wel dat een groot deel van de mensen naar huis gegaan waren. Wij zijn nog tot half 8 gebleven (met paraplu natuurlijk), maar het is natuurlijk gezelliger om zo'n park in de zon te doen. We gingen daarna nog iets eten in CityWalk (waar we eerst een restaurant zijn buitengelopen omdat ze ons leken te negeren...). Het werd uiteindelijk een klein maar lekker pizzaatje met een Caesar salade.

De regen heeft roet in het eten gegooid, dus daarom zijn we niet meer naar de haven gegaan, maar gewoon rechtstreeks naar het hotel. We hebben nog niet vaak gemerkt dat het hier regenseizoen is, maar af en toe worden we er wel aan herinnerd. ;) Morgen gaan we naar Kobe, een havenstad, dus echt veel zullen we niet gemist hebben.

When in Osaka

's Morgens heel moeilijk opgestaan. De zware dagen vol gesleur en getrek met de valies en de zware tochten beginnen een beetje hun tol te eisen. We trekken nu al een aantal dagen van hotel naar hotel en dan leef je echt uit de valies: aankomen, zo weinig mogelijk uit de valies halen, 's morgens alles er weer induwen en hop, naar 't volgende hotel. Voor we vertrokken nog eens Japans ontbijt waar we allebei niet zoveel zin in hadden. Fruit, yoghurt, toastjes, het zal me allemaal heel goed smaken als we weer thuis zijn. ;)

Tegen 10 uur vertrokken naar het station om daar een ticketje te kopen naar Shin-Osaka (en dus niet naar het hoofdstation Osaka) omdat ons hotel daar in de buurt lag. We konden kiezen tussen een ticket voor de Shinkansen (de bullet train of supersnelle trein) of de gewone lijnen. De Shinkansen bracht ons in een uurtje voor het dubbel van de prijs van een gewoon ticket, met de gewone trein deden we er een 2,5 uur over. We hadden niet veel haast en we wilden toch wel een beetje op ons geld letten, dus namen we de gewonen treinen waarbij we 2 keer een overstap moesten maken. Tegen half 2 kwamen we zonder foute overstappen en zeer vlotjes aan in Shin-Osaka. Er zijn trouwens af en toe bereidwillige Japanners die een mondje Engels spreken die spontaan aan ons komen vragen of ze kunnen helpen als ze zien dat we verward rondom ons aan het kijken zijn. Ik vermoed dat ze dan graag de kans willen grijpen om eens hun Engels te oefenen, maar we vinden het wel fijn! ;)

Om 14 uur konden we inchecken en we maakten ons klaar voor een toertje in de stad. Ik had geen tijd meer gehad om de bezienswaardigheden thuis voor te bereiden, dus we moesten ons een beetje in het wilde weg redden. We hadden ook geen kaart van de stad kunnen bemachtigen, dus dat was al helemaal een tegenvaller.

We gingen eerst naar het Osaka Castle, een kasteel dat leek op dat van Matsumoto, maar dan in het wit. We trokken wat foto's, maar we hadden het na een half uurtje wel gezien. Het weer was ook niet zo denderend en samen met de vermoeidheid konden we onszelf vandaag niet echt motiveren. Het begon dus een beetje als een dipdagje.

Op het internet probeerden we nog wat bezienswaardigheden te vinden, maar dat ging zo traag dat we maar in het metrostation naar foldertjes op zoek gingen. En er waren er niet veel in het Engels beschikbaar... Wouter vond er tenslotte eentje dat een gebied aanprees dat nog wel ok leek, dus hij vroeg aan de bewaker waar zich dat bevond. Het was het gebied rond de zoo van Osaka. We gingen daar kijken en vonden een van de meest vreemde straten met een mengelmoes van flashy cafés, restaurants en bars. Er stonden veel kelners buiten die je ook naar binnen probeerden te lokken. Een vreemde buurt en ik wist niet goed of ik me daar ongemakkelijk bij moest voelen of niet. We hebben daar een tijdje rondgelopen, maar het was niet echt ons ding.

We namen dan maar op goed geluk de metro naar Umeda, zo een beetje het centrum van Osaka. Ook daar was jammer genoeg niets te zien. Op het internet vond ik tenslotte iets over Amerika Village, een blok vol kleine straatjes waar alles een beetje veramerikaniseerd is. We besloten dus maar daar eens een kijkje te gaan nemen. En de sfeer daar vonden we eigenlijk wel fijn. Het blijkt een buurt die vooral bij jongeren populair is en ze lopen daar dan ook bijna allemaal om ter hipst te zijn. Je vindt er heel veel kledingwinkels met de raarste kleren en natuurlijk ook eettentjes, dancings, restaurantjes, bars en dergelijke meer. We liepen er toch wel eventjes onze ogen uit te kijken.

We moesten ook op zoek naar eten, maar wisten niet goed wat. Tot Wouter uitkwam bij een standje waar ze een soort van deegballetjes verkochten. Hij had die al een paar keer eerder gezien en vermoedde dat het een specialiteit was. Toen hij vroeg wat het precies was, kreeg hij te horen dat het inktvisballetjes waren. Ik had al gelezen op het internet dat het inderdaad een specialiteit was van daar en we zijn daar dan ook altijd nieuwsgierig naar. We bestelden een schoteltje met verschillende sausjes. Het mag dan al niet heel erg lekker klinken, ze waren het eigenlijk wel. Weer een dikke meevaller. En zo hadden we meteen ons avondeten gevonden.

Nog een korte stop in de supermarkt voor een ijsje en daarna waren we klaar om weer naar het hotel te gaan. Het is trouwens ongelooflijk hoeveel kleine supermarktjes er zijn in de omgeving. Ongeveer om de 150 m (en dat is dus echt niet overdreven!) vind je er wel eentje. Ik vraag me af of die kunnen concurreren...

Morgen doen we waarschijnlijk iets dat niet op de oorspronkelijke planning stond, maar aangezien we Osaka allebei niet zo heel erg boeiend vinden, maken we een tussenstopje in Universal Studios Osaka. 's Avonds gaan we een kijkje nemen in de Bay Area. Slaapwel en tot morgen!

Magome

Iets voor 8 stond de wekker, want om 8 uur werden we voor het ontbijt verwacht. Na gisteravond waren voor het ontbijt de verwachtingen wel hooggespannen. En we zijn niet teleurgesteld. Ik had al aan onze gastheer gevraagd om Japanners altijd warm eten 's morgens en dat blijkt inderdaad zo te zijn, omdat het ontbijt voor Japanners een heel belangrijke maaltijd is.

Toen we aankwamen in de eetkamer, stond het ontbijt al klaar en het zag er ongelooflijk lekker uit. Een heel verschil met het eten dat we in het hotel in Matsumoto kregen! De lat ligt hoog voor de rest van de reis... Er was, zoals altijd, rijst, noriblaadjes (die je in sojasaus moet dippen en dan met een beetje rijst moet opeten), paddestoelen, bonen, ei, soep, zalm,... En allemaal weer heel professioneel klaargemaakt en gepresenteerd.

Op de planning vandaag: de Nakasendo-weg te voet afleggen van Magome naar Tsumago. De Nakasendo-weg is de weg die alle 'post towns' verbond en het deeltje tussen Magome en Tsumago is een populaire attractie. De gastheer had ons voorgesteld dat we onze valiezen in de ryokan konden laten om ze nadien weer op te halen. We lieten ons om 10 uur met de bus naar Magome voeren, om zo de weg terug af te leggen.

De weg was op bepaalde plaatsen echt prachtig. Ze voert je op en neer langs bosrijk gebied, bamboe, waterwegen en watervallen en oude huisjes. Een heel erg leuk traject dus. Er wachtte ons midden op het traject wel een plotse verrassing. We lazen op een gebouw 'Free Rest Room'. We wilden graag ergens gaan zitten, maar we zochten eerder een bankje en wilden dus verder lopen. Plots echter kwam er een oude man naar buiten met een leuk puntig hoedje op en die wenkte ons naar binnen. Wij waren een beetje overvallen en wisten niet goed wat er gebeurde. We mochten gaan zitten en we kregen Japanse thee en een koekje. Behalve de oude man zaten er nog 2 vrouwen (een ervan kon relatief goed Engels) en een meisje. We hebben daar uiteindelijk een heel uur gezeten en gebabbeld over vanalles en nog wat. De meeste van die mensen zijn blijkbaar 7 dagen per week tot 16 uur in dat gebouwtje aanwezig om mensen op te vangen die de weg afleggen! Wat een engagement! Ik was wel ontroerd door de gastvrijheid. Zomaar thee, zomaar iets om te snoepen en we kregen zelfs een typisch Japans likeurtje (met pruimensmaak) om te proeven. Het was bijna jammer om weer te vertrekken, maar ik denk niet dat ik het vlug zal vergeten. ;)

De wandeling duurde uiteindelijk (met tussenstop van een uur) ongeveer 4 uur en we kwamen zo weer in Tsumago aan. We haalden onze valiezen op in de ryokan waar de gastheer ons voorstelde om ons naar het station te voeren, omdat hij toch die richting uit moest. Je weet bijna niet meer wat zeggen bij zoveel gastvrijheid, maar wel fijn dat we niet de bus op moesten richting het station. Hij zette ons zelfs eerst af bij de oudste brug van Japan (125 jaar, bij ons dus nog extreem jong, maar in Japan oud omdat er veel verwoestende aardbevingen zijn). Wij mochten daarover lopen, foto's trekken en hem tegemoet komen aan het station waar hij op ons zou wachten met onze valiezen.

Vanuit Nagiso namen we tenslotte een goed uurtje de trein naar Nagoya waar we tussenstop maakten en overnachtten, om de dag erna op weg te gaan naar Osaka. Nagoya blijkt een heel erg drukke en grote stad, maar we zijn niet echt op verkenning geweest. We haalden eerst wat (goedkoop) eten in de supermarkt (af en toe reizen we een beetje op budget) en aten dat op. Toen we daarna nog eens naar buiten wilden, bleek het nogal hard te regenen en we hadden niet veel zin om na deze vermoeiende dag ook dat nog te trotseren. We bleven dus binnen om wat te lezen en een filmpje te kijken, zodat we morgen vol frisse moed kunnen vertrekken naar Osaka!

Tsumago

Weer 2 heerlijke dagen achter de rug! Dinsdagmorgen vertrokken we in onze jeugdherberg al vrij vroeg, want we hadden een reis van iets meer dan 4 uur voor ons. De bedoeling was dat we 's morgens eerst nog naar de vroegmarkt in Takayama zouden gaan, maar door wat getreuzel in de bank onder andere (we konden maar maximum 100 euro per keer afhalen, dus goed verdiende transactiekosten!) is het daar niet meer van gekomen. 

Als ontbijt nog vlug een omwegje naar de supermarkt om opnieuw wat fabrieksgeproduceerd gebak en een yoghurtje te halen en dan op naar het station. We zouden naar het oude poststadje Tsumago gaan en we vroegen aan de loketbediende of we dan best naar Nakatsugawa of naar Nagiso gingen. Volgens hem moesten we de trein naar Nakatsugawa nemen en een overstap maken in Nagoya en die hele reis zou  ongeveer 4 uur duren.

Toen we in Nakatsugawa aankwamen, zagen we niet onmiddellijk iets dat naar bussen wees. Ik had daarnaast ook op het internet gelezen dat je vanuit Nagiso makkelijk in Tsumago en in Magome raakt, maar vanuit Nakatsugawa enkel makkelijk in Magome. Ik besloot dus om het zekere voor het onzekere te nemen en we kochten nog een ticketje voor de trein naar Nagiso. 

Wij hadden enkel een ticket voor de reis gekocht, maar geen voor een zitje. Groot was onze verbazing toen er een trein aankwam met enkel 'reserved' op de wagons. We zijn opgestapt met een vrij ongemakkelijk gevoel en wisten niet goed of we wel goed zaten. We wisten ook niet of de andere passagiers op een gereserveerde plaats gingen zitten. Toen de conducteur kwam (een heel vriendelijk meisje trouwens), wisten we onmiddellijk dat er iets fout gelopen was. We hadden opnieuw een ticket met een extra toeslag moeten kopen, want het was dus een trein met gereserveerde plaatsen. Ze kon niet veel Engels, maar ze liet ons de extra toeslag gewoon op de trein zelf betalen en ze liet ons verder gewoon zitten. 

In Nagiso aangekomen moesten we de bus zoeken die richting Tsumago ging. Toen ik de mevrouw aan het loket om informatie ging vragen, spoorde zij duidelijk haar tienerzoon aan om iets te zeggen, waarschijnlijk met het idee dat hij nu eens de kans had om Engels met buitenlanders te praten. Het was best wel grappig. ;) Om iets na 14u vertrok de bus met ons als enige passagiers richting Tsumago. De chauffeur was ongelooflijk behulpzaam en vriendelijk en wees ons meermaals de goeie richting. Het lijkt wel dat de mensen alsmaar vriendelijker worden als je richting kleinere steden gaat. Maar dat is niet echt abnormaal, het is bij ons eigenlijk ook zo.

In Tsumago moesten we op zoek naar Ryokan Fujioto, een soort van Japanse bed & breakfast. Ik had op het internet gelezen dat een verblijf daar echt de moeite zou blijken, dus dat wou ik wel eens gaan uittesten! We hadden een plannetje, maar we hebben toch eventjes gezocht naar de ryokan. We zijn het eerst voorbijgelopen, want in het stadje stond niets aangegeven in het Engels op de huizen. Tenslotte hebben we ons gebaseerd op de Japanse tekens en zo kwamen we erachter dat de ryokan zich op amper 200 m van de bushalte bevond. 

De ontvangst was al ongelooflijk hartelijk. De eigenaar is een Japanner (die we bij zijn Italiaanse naam, Franco, mochten noemen) die 10 jaar in Italië gewoond heeft en hij spreekt dus goed Italiaans en een heel erg aardig woordje Engels. Bij het binnenkomen moesten we onze schoenen uitdoen en in de houten kast zetten en we kregen pantoffels waarmee we in de ryokan mochten rondlopen, maar niet in de slaapkamer, badkamer of eetkamer. Ook in de toiletten mag je die pantoffels niet aanhouden, maar er staan in de toiletten 'toiletpantoffels' voor je klaar. In de eetkamer zouden we 's avonds een uitgebreide maaltijd krijgen en 's morgens een typisch Japans ontbijt. In de badkamer kon je douchen (zoals in een onsen: zittend op een stoeltje) en daarna proper en gewassen in het hete bad gaan zitten. Verder waren er vooraan en achteraan typisch Japanse tuintjes waarin je kon wandelen met houten klompen die klaarstonden. 

Hij vertelde ons dat wij de eerste waren die geboekt hadden voor die dag (ik had de kamer dan ook al begin januari geboekt) en wij hadden dus de grootste en beste kamer gekregen. Dat betekende een eigen 'woonkamertje' en een aparte slaapkamer. Op ons salontafeltje stond een setje klaar om Japanse thee te maken en we kregen meteen van onze gastheer uitleg hoe we Japanse thee moeten klaarmaken. Daarnaast waren er ook twee yukata's (een soort van kimono's) met gordel die we konden dragen tijdens de maaltijden in de ryokan als we dat wilden (en dat hebben we natuurlijk gedaan!). Hij legde er wel de nadruk op dat je eerst de rechterflap moest dichtdoen en daarna de linkerflap (dus links over rechts dragen) want andersom is enkel voor de doden (ik citeer onze gastheer: ... otherwise you would be dead). Leuk allemaal. ;) 

Nadat hij ons alleen liet in onze kamer zijn we natuurlijk onmiddellijk met een uitgebreide fotosessie van de kamer begonnen. Het was echt knap! En natuurlijk probeerden we ook al eens zelf een theeceremonie uit. Japanse thee is lekker! Daarna waagden we al onze eerste stapjes in Tsumago zelf (opnieuw in de motregen, maar dat kon de pret niet drukken). 

Tsumago (en buurstadje Magome) zijn allebei 'post towns'. Vroeger, toen er nog geen uitgebreid openbaar vervoer was, moesten de mensen te voet reizen van bijvoorbeeld Tokio naar Osaka. Om de mensen te kunnen controleren, zorgde de keizer ervoor dat ze maar via welbepaalde gekende wegen konden gaan. De afstanden waren te groot om in 1 dag af te leggen, dus er ontwikkelden zich steden waar mensen konden rusten, bijkomen van de reis, iets eten en slapen. Veel van die steden zijn ondertussen onherkenbaar veranderd en gemoderniseerd, maar Tsumago en Magome zijn gerenoveerd en zien er dus nog ongeveer net zo uit als in ver vervlogen tijden. De sfeer die Tsumago uitademt is dan ook echt wel origineel en bijzonder. Je voelt je ver weg van de bewoonde wereld en het is heel rustgevend om door het dorp te wandelen. Kijk maar naar de foto's als je iets van die sfeer wil zien. ;) Na een mooie wandeling in het dorp, keerden we terug naar de ryokan.

Om 18 uur werden we aan tafel verwacht, maar we hadden nog meer dan voldoende tijd voor een verkwikkende douche en een ontspannend heet bad. En heet betekent echt ongelooflijk heet. Daarna een koude douche en je voelt je helemaal ontspannen. We trokken daarna onze yukata's aan en gingen zo richting eetkamer. Naast ons waren er nog 4 andere koppels (oud en jong, Europeanen, Amerikanen, Aziaten: 't was echt wel een multicultureel gebeuren) waarvan er 3 toch ook in yukata waren komen eten. Gezellig. ;) 

Het eten dan: fantastisch, geweldig, overheerlijk! En allemaal klaargemaakt door de vrouw van de gastheer. We kregen meerdere gangen voorgeschoteld en proevertjes van vanalles en nog wat. Overheerlijke gezouten vis, paddestoelen, typische streekgroenten, gember, mals biefstuk met misosaus, verse bamboe, tempura (in een soort van deeg gefrituurde groenten), sashimi (rauwe zalmforel met wasabi en sojasaus), heel luchtige sponscake van groene thee en ga zo maar door. Bij de hapjes lag ook iets waarbij de gastheer een beetje schrik leek te hebben om ons te vertellen wat het was. Het bleken jonge wespen te zijn, klaargemaakt in soja en in honing. Ik had mezelf voorgenomen dat ik zou eten wat ik ook voorgeschoteld kreeg, dus lang heb ik niet getwijfeld. Het was raar om te beseffen dat ik insecten aan het eten was, maar die wespen waren echt lekker. Het beste bij de maaltijd: de deskundige uitleg die we van onze gastheer bij elke gang kregen en de uitleg over de manier waarop je dingen moest eten of drinken. We hebben veel bijgeleerd denk ik. Onze appreciatie voor de Japanse cultuur is alleen maar groter geworden, net als onze liefde voor het Japanse voedsel. ;) Na het eten moesten we even op bed gaan bijkomen, want we zaten echt overvol. En dat terwijl we gehoord hadden dat Japanners kleine eters zijn. 

's Avonds maakte we nog een gezellige en romantische avondwandeling in het door straatlantaarns verlichte stadje. Jammer genoeg waren er veel wolken, anders hadden we een mooie blik op de hemel kunnen werpen. Morgen zijn we klaar voor 'post town' nummer 2, Magome.

Met de fiets door...Takayama

Weer 3 dagen voorbij. De tijd vliegt echt wel. Tijd om afscheid te nemen van hotel 1-2-3 Yorozuya in Matsumoto en op naar Takayama!

Deze morgen een klein beetje toegegeven aan de verleiding van de slaap en de wekker gesnoozed. Dat betekent dus dat we tot 9 uur in bed zijn blijven liggen en ons ontbijt voor deze ene keer hebben overgeslagen. Ik kan niet zeggen dat ik het heel erg vond, want ik had het voorlopig wel eventjes gehad met het warme buffet. ;) Daarna rustig ingepakt en ons klaargemaakt voor onze busrit naar Takayama. 

We doen hier een groot deel van het traject met treinen en dat werkt heel goed, want de treinen rijden hier heel stipt. Het is ook heel comfortabel reizen, maar jammer genoeg zijn de tickets niet altijd zo goedkoop. Je betaalt immers je traject en op snellere treinen (een beetje onze IC-treinen, maar dan over langere afstanden) betaal je ook nog eens voor je zitje. Voor Takayama hadden we keuze tussen de bus (die de helft goedkoper was, een kortere reistijd had en een mooier uitzicht bood) of de trein. Keuze snel gemaakt dus en de 2u45 op de bus zijn eigenlijk weer voorbij gevlogen.

Het busticket bestellen was weer een toffe aangelegenheid. Veel gebarentaal, een paar woordjes Engels, een loketbediende die al lichtjes begint te panikeren omdat ze geen Engels kan: toffe toestanden. ;) Maar het blijkt alsmaar meer: waar een wil is, is een weg en met wat goeie wil van beide kanten, raak je echt wel waar je moet zijn! Ik mag ze (meestal) wel, die Japanners.

Ik blijf trouwens hard onder de indruk van hun nauwgezetheid, stiptheid, correctheid en streven naar perfectionisme en netheid. Het uit zich echt in alles zoals een perfect werkend treinnet, propere straten, mooie aanschuifrijen, lavabootjes in winkels om je handen te wassen, natte doekjes als je eten koopt in de winkel,... De lijst is eindeloos, maar het heeft wel effect. Het reizen is hier aangenaam en zelfs de goedkope hotels zijn heel erg goed in orde. Ik begin me echt af te vragen welke fantastische service je wel niet moet krijgen in de dure, sjieke hotels. ;) Anderzijds is het soms wel moeilijk omgaan met de extreme beleefdheid en afstandelijkheid die ze tonen ten opzichte van mensen die ze niet goed kennen. Ik raak niet gewend aan de vele buigingen, de honderdduizenden 'kudasai' (wat zoiets als 'alsjeblieft' betekent, maar ze gebruiken het ook als je ergens binnenkomt, als ze je laten passeren, enz.) en de honderdduizenden 'arigato gozaimas' (wat een extreme beleefdheidsvorm van 'bedankt' is). Het is moeilijk om hier echt spontaan te zijn tegen hen dus, hoewel we al een paar keer Japanners onder elkaar konden observeren en dan is het echt alle remmen los, hoor! 't Is niet de eerste keer dat we zatte zakenmannen zagen of luidruchtige vrienden onder elkaar. Een land van tegenstellingen en paradoxen, maar ik voel me op de meeste plaatsen wel welkom als toerist.

Dus om 11 uur waren we met de bus onderweg naar Takayama, dwars door de bergen. We hebben daar enkele mooie plaatjes gezien, maar jammer genoeg bleven de allermooiste plekjes nog verborgen voor ons. Ooit wil ik wel eens terugkomen om de vulkaan Yakedake te beklimmen. Dat zou nog een actieve vulkaan zijn, dus dat lijkt me wel spannend. Tegen half 2 kwamen we dan aan in Takayama. We sliepen deze keer in een jeugdherberg, J-Hoppers, en die bleek zich opnieuw op een 300 m van het station te bevinden. We kunnen dus niet echt klagen over de lange afstanden die we met valies moeten afleggen.

We kwamen iets te vroeg bij J-Hoppers aan. De receptie ging pas om 15u open, maar er was wel iemand aanwezig van het hotel die al een praatje kwam slaan. We wisten nog niet goed wat we in Takayama zouden doen (we hadden ook maar 1 namiddag), dus hij gaf ons een kaart van de stad en enkele tips. Een aangename verademing trouwens: ze konden in de jeugdherberg Engels begrijpen en spreken! Niet heel erg vloeiend, maar 't was toch al meer dan 'hallo' en 'dank u'. Ook waren ze iets minder stijf in hun houding. 't Was duidelijk dat zij vaker met buitenlanders in contact kwamen dan de vorige hotels waar we geweest zijn. Hij vertelde ons daarnaast ook dat we fietsen konden huren bij het hotel zelf en dat vonden we eigenlijk onmiddellijk een schitterend idee! We konden ze huren voor 500 yen (ongeveer 5 euro) voor een hele dag.

Van 14u tot ongeveer 18u30 zijn we dus met de fietsen op pad geweest en dat was exht fijn. We hadden de tip gekregen om naar Hida-no-sato te gaan, een dorpje waar alles nog zoals vroeger voorgesteld werd, een soort van Bokrijk dus. Op de weg daarnaartoe kwamen voorbij een levensgrote tempel en we konden het natuurlijk niet laten om die eens te bezoeken. Er stonden twee 'bewakers' en die hadden exht te weinig werk volgens mij. ;) Die vlogen allebei naar ons toen we toekwamen en ik denk dat ze een kleine strijd moeten gevoerd hebben wie ons uiteindelijk mocht begeleiden. :D Ze wezen ons waar onze fietsen konden staan en hoe we bij de tempel geraakten, allemaal met veel buigingen gepaard gaand natuurlijk. Toen we vertrokken, heeft hij ons wel minstens 3 keer gedag gezegd. Ongelooflijk... De tempel zelf was trouwens groot en best wel indrukwekkend, maar na een kwartiertje hadden we het ook wel gezien. ;)

Weer op weg en toen bleek dat we onze afslag richting 'Bokrijk' al gemist hadden! Na enkele pogingen toch gevonden, maar toen bleek dat we ongeveer een kilometer steil bergop moesten met de fiets. Het was echt stikheet en de zon brandde (en dat terwijl het eigenlijk regenseizoen is!). We hadden er ook wel al wat bergopjes opzitten, dus we hebben toen forfait gegeven en we zijn gewoon teruggekeerd naar het dorp. Op naar de Old Town, met een heel gebied van huisjes dat bewaard is gebleven in zijn oorspronkelijke staat. Gezellig! Onze belangrijkste stop echter: sake proeven! En die was echt wel lekker. We proefden onverdunde sake (straf!), zachte sake (aangenaam) en 10 jaar oude sake (met een nasmaak van nootjes). Sake kan ook in verschillende categorieën verdeeld worden en de smaak hangt veel af van de kwaliteit van het water en de rijst die gebruikt worden. In Takayama alleen al zijn er 8 brouwerijen met elk hun eigen variëteiten. Voor een fles sake van 720 ml van echt goeie kwaliteit betaal je al vlug 15 tot 30 euro. Wij hadden al sake uit de supermarkt gehaald, maar deze ter plaatse gebrouwen sake was toch nog van een heel andere categorie!

Daarna nog de stad verder verkend op goed geluk, met de fiets steile wegen opgeklommen om in het park te raken, opnieuw tempeltjes en altaren gezien en tot de conclusie gekomen dat Takayama een heel fijne stad is, maar dat we het na deze middag (en al zeker op de fiets) wel gezien hebben. Het was denk ik wel de sportiefste middag die we al hadden: in de brandende zon bergop fietsen, tientallen trapjes beklimmen en je fiets op een steile helling naar boven duwen, het kan tellen. ;) De douche achteraf was dan ook meer dan welkom!

Voor het eten nog vlug de blog bijwerken (er was eens gratis Wi-Fi in het hotel!) en de bedjes opmaken. Japanse bedjes trouwens, met tatami (een harde onderbodem) en een futon (een katoenen matras) die verrassend zacht waren. Ik wist dat het hotel een paar kamers in Japanse stijl had en ik was blij dat we er eentje van gekregen hadden. Het was ook het eerste hotel waar we onze schoenen bij de voordeur moesten achterlaten en met slippers of op blote voeten moesten rondlopen. In de wc stond ook telkens een ander paar slippers klaar die je dan enkel voor daar moest gebruiken. Het zorgt er wel voor dat de tapijten heel erg netjes en proper blijven.

's Avonds gingen we dan op pad om iets te eten te zoeken. We besloten het toch maar eens te wagen om in een typisch Japans restaurantje te gaan eten. Het zag er heel gezellig uit, met een bar die rechtstreeks op het kookgedeelte uitkeek, en enkele hoekjes met gordijnen waar lage tafeltjes met kussens stonden. Wij kregen een plaatsje aan de bar. We kregen een Japans voorgerechtje (vraag me niet wat er allemaal op lag, maar ik meende pompoen en kip te herkennen). Ik vrees dat we misschien wel eens een paar schillen of omhulsels zouden kunnen opgegeten hebben waarbij dat eigenlijk niet de bedoeling was. Daarna hadden we kipkebabs met rijst gevraagd, ik nog met misosoep, Wouter met zalm waar hij dan een rijstsoepje van moest maken. Lekker en gezellig! 't Was een leuke ervaring. Dan nog een ijsje bij de supermarkt, die net als in de VS ook 's nachts of toch tot heel laat open aijn en daarna de Japanse bedjes uittesten! Morgen weer op weg, 4 uur trein richting Tsumago.