Met de Shinkansen richting Fuji

Om kwart voor 9 stond de wekker, want om half 11 moesten we onze trein halen naar Odawara. De tickets waren gisteravond al gekocht (met gereserveerde plaatsen!), dus we moesten deze trein halen! Geen ontbijt in het hotel, dus ontbijt moest onderweg gehaald worden. Laatste hand aan de koffers leggen, de Japanse bedden opruimen en opvouwen, sleutel afgeven en weg waren we richting station Kyoto.

Het oorspronkelijke plan was om met de trein van het dichtstbijzijnde station naar Kyoto-station te gaan, maar we zouden daar een overstap voor moeten maken. We waren iets later dan gepland aan het hotel vertrokken en we waren nog kort de supermarkt binnengestapt (maar we waren nog ruimschoots op tijd bleek later) dus tegen kwart voor 10 vertrokken we aan dat station richting Kyoto-station. Wouter begon al een beetje zenuwachtig te worden (meestal in zulke situaties), dus in een recordtempo liepen we naar het station, waardoor we daar (met valies!) al op ongeveer 20 minuten waren. Gisteravond zonder valies hadden we daar echt wel veel langer over gedaan. We hadden dus tijd genoeg om in het station nog ontbijt te gaan zoeken.

Het eerste wat we tegenkwamen, was een soort bakker (Le pain quotidien, de Japanners vinden Europa leuk denk ik) en daar zochten we wat uit. Voor Wouter iets hartigs, een broodje gevuld met tonijnsla, ik hou meer van zoet 's morgens dus ik koos voor een broodje met groene bonen (dat is dus echt wel zoet, ja!) en een soort van suikerbroodje (met ook suiker op de buitenkant). Allebei lekker!

Ik zei gisteren al dat het station immens is, dus we doorkruisten gang na gang en we waren best wel lang onderweg, maar we stonden wel voor half 11 klaar op het perron, te wachten op onze eerste Shinkansen-trein, de snelste trein van Japan. We hadden voor de zekerheid maar gereserveerde plaatsen gekozen, hoewel we al een paar keer hebben gemerkt dat het niet echt nodig is in dit seizoen. Er is geen overdosis aan reizigers. We wilden toch geen risico's nemen (want dat betekende 2 uur rechtstaan misschien) en het prijsverschil tussen gereserveerd en niet-gereserveerd bedraagt maar ongeveer 5 euro, dus niet echt een goeie reden om het niet te doen.

De Shinkansen zou ons dus op ongeveer 2 uur 450 km verder brengen. Het is een leuke trein met links 2 zitjes en rechts 3 zitjes, verdeeld door een gangpad. Er is voldoende beenruimte en de trein rijdt zeer vlotjes zonder schokken. Niet echt speciaals dus, maar wel heel comfortabel allemaal. Nadeel: de airco stond veel te hard, waardoor ik (voor de eerste keer deze reis denk ik) een trui moest aantrekken! Die ging natuurlijk onmiddellijk weer uit toen we op het perron stapten. ;)

Aangekomen in Odawara waren we nog niet op onze eindbestemming! We moesten nog met de metro/trein (het is me niet duidelijk wat het precies was) naar Hakone-Yumoto en dan een ouderwets treintje nemen dat ons naar Kowakidani zou brengen, een stationnetje op 2 km van ons hotel. Het treinritje van Hakone-Yumoto naar Kowakidani was leuk: mooie bloemen in bloei, een treintje dat zuchtend en puffend (met open ramen!) de heuvel probeert op te klimmen en een mooi uitzicht. Heel tof. Het zware stuk wachtte ons in Kowakidani. Gewapend met GPS probeerden we te navigeren naar het hotel. Gierig (en sportief ;)) als we zijn, wilden we geen taxi nemen, maar de weg erheen met valies bleek echt wel heel erg zwaar door de vele hellingen. Zuchtend en puffend (nadat we ook even verkeerd gelopen waren) kwamen we tenslotte aan bij Yunessun, een waterpark waarover ik morgen meer vertel. Van daaruit bleek een shuttlebusje te gaan naar ons hotel. Wij wisten dat zelf niet, maar een vriendelijk werkgever van dat waterpark/hotel kwam plots op ons toegelopen en vroeg of we naar Pension Hakone gingen. Onze valiezen zullen ons weggegeven hebben. ;) Hij wees ons erop dat er een shuttlebus was en dat we die moesten nemen. Ik ben de mens eeuwig dankbaar, want mijn krachten waren bijna op toen. ;)

Het was tegen 15 uur toen we in ons Pension aankwamen. Perfect op tijd dus, want we konden direct inchecken. Geen liften, dus valiezen sleuren naar de slaapkamer op de eerste verdieping (niet echt logisch: eerst trappen naar beneden, om dan weer naar boven te gaan). Het hotel is niet echt speciaal en een beetje verouderd. De kamer is ruim en heeft een frigo en een slaapzetel, maar geen internet. Gelukkig is er nog onze Japanse 3G... De gangen en de kamer ruiken ook naar sigarettenrook. Ontbijt is er wel, maar het valt nog af te wachten wat we daarvan vinden. MAAR er is wel een onsen aan het hotel, publieke baden dus (maar wel verdeeld in een mannen- en een vrouwendeel). We zijn er direct ingedoken, ik een uurtje, Wouter een tiental minuten. In het vrouwendeel bleek er (naast het standaard heetwaterbad) een sauna te zijn die er bij het mannendeel niet was, maar de delen worden elke dag omgewisseld. We zijn daarna van de vermoeidheid een uurtje of twee op bed gecrasht.

's Avonds een kleine wandeling in de omgeving wat zoveel betekent als een toertje naar de dichtstbijzijnde en enige supermarkt in de omgeving om ons avondeten te kopen (sushi en slaatje!). Leuke wandeling (en veel frisser dan in Kioto), maar op zich niet veel te zien in deze nabije omgeving behalve hotels. 's Avonds nog eens in de onsen gedoken (omdat het echt zo ontspannend is) om dan tenslotte in een best wel comfortabel bedje te gaan slapen.