Kioto

De vermoeidheid begint zijn tol te eisen. We wilden namelijk vandaag naar Nara gaan (een stad die oorspronkelijk een hoofdstad was van Japan, met heel veel tempels en altaren) en daarvoor de trein van iets voor 11 uur nemen, maar we hebben de wekker verschillende keren gesnoozed. Het was dan ook al iets na 11 uur toen we uiteindelijk echt wakker werden. We zitten in een jeugdherberg, dus met ontbijt hoeven we geen rekening te houden. Het is dan ook niet zo erg om even een luie dag in te schakelen. 

Uiteindelijk gingen we tegen half 2 echt op weg, maar het bleek ongelooflijk heet te zijn. De temperatuur moet rond de 32° hebben gelegen en in de zon lopen was eigenlijk nauwelijks doenbaar. We hebben dan ook niet zoveel spectaculaire dingen gedaan, behalve wat in het wilde weg door de stad lopen, wat eten en drinken kopen en de sfeer opsnuiven. En natuurlijk zoveel mogelijk schaduw- en aircoplekjes zoeken. 

We besloten om eerst richting station Kyoto te lopen. Het zou een van de grootste stations van Japan zijn en misschien konden we van daaruit, het stadscentrum, wat uitwaaieren en kijken waar we zouden belanden. We begonnen onze weg via kleine straatjes, om dan opnieuw op een van de weinige grote hoofdwegen uit te komen. Onderweg kom je hier in Kioto op de meest onverwachte plaatsen tempels en altaartjes tegen. Ze zijn gewoon opgenomen in het straatbeeld. Na een half uurtje zagen we tenslotte dan het station voor ons opdoemen.

Enkele honderden meters voor het station maakten we eerst halt bij een groot tempelcomplex met een van de grootste tempels die we tot dan toe al gezien hadden. Twee van de zijtempels werden in een soort van pvc verpakt. We weten nog altijd niet waarom. Waarschijnlijk om de tempels beter te beschermen en te behouden, maar het geeft een vreemde aanblik. Ze worden namelijk compleet aan het zicht onttrokken hierdoor.

In de grote tempel kon je voor de verandering ook eens binnenwandelen. Schoenen moest je onderaan de trappen uitdoen en meedragen in een plastic zakje 'to avoid confusion'. Binnen zagen we enorm veel matten en vooraan een groot altaar. We besloten even te gaan zitten en de sfeer te gaan opsnuiven. Zo konden we ook even beschutting zoeken tegen de brandende zon. Enkele minuten later kwam er een hele groep Japanners binnen door een van de zijdeuren en er begon een soort ceremonie met 5 'priesters' (of hoe heten die in deze godsdienst?) en die zaten op hun knieën en begonnen te neuriën, terwijl de mensen naar voor gingen, knielden en teruggingen. Het hele nut van deze ceremonie ontging ons een beetje, maar 't was wel boeiend om te zien. Foto's maakten mocht echter niet.

Na iets meer dan een half uurtje hielden we het uiteindelijk voor bekeken en we zetten onze weg richting station verder. Stop in een supermarkt voor wat eten (dat we uiteindelijk aan de kant van de weg opaten) en dan verder. Tenslotte hebben we dan maar een beetje rondgezworven in en rond het station, voornamelijk op zoek naar een onvindbare kaart van de stad. Ondergronds bleek een heel winkelcentrum te zijn, waar het heel erg druk was. We overwogen ook nog eventjes een sightseeing toer met een bus, maar nadat we de prijzen gezien hadden, zagen we daar toch maar vanaf. De bussen vertrokken ook allemaal in de late voormiddag en het was al half 4 's middags, dus het was sowieso te laat. 

Toen we het echt allebei te heet kregen, namen we dan maar de beslissing om even terug naar de jeugdherberg te gaan om ons te verfrissen en eventjes te bekomen van de hoge temperaturen. Voor we daar echter aankwamen, kregen we nog een onverwachte missie: twee verdwaalde Amerikaanse vrouwen (uit New York) hun hotel helpen vinden. Zij vertrouwden nog niet zo hard op smartphones, wat ze misschien beter wel hadden gedaan. ;) In plaats daarvan vroegen ze uitleg aan Japanners die hen niet of nauwelijks konden verder helpen. Uiteindelijk raakten ze (en wij) er. We hebben meteen al iemand om te gaan bezoeken als we ooit eens in New York raken! ;) We bleven daarna uiteindelijk een goed uurtje in de jeugdherberg om daarna opnieuw de stad in te trekken. De temperatuur was toen al voelbaar gezakt, hoewel het tot 's nachts heel plakkerig warm is gebleven. 

Ik had ondertussen op het internet enkele wandelingen door Kioto opgezocht en eerst wilden we daar eentje van doen. Wouter opperde echter om opnieuw even te gaan geocachen, want zo komen we vaak op onverwachte plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan, want Kioto bleek weer een hemel van caches te zijn. 

We lieten ons eerst voeren naar een soort van 'park' vol altaren en tempeltjes. We volgden een weggetje dat ons naar de cache zou voeren en dat liep langs het grootste kerkhof dat ik ooit gezien heb. Er waren zelfs verdiepingen! Jammer genoeg liep de weg dood, waardoor we terug moesten keren. We probeerden nog via een paar andere wegen, maar de cache bleek onbereikbaar, omdat alle tempels gesloten waren. We kwamen op die manier WEL terecht in een van de mooiere delen van Kioto. Huisjes en straatjes die voelden alsof de tijd was stil blijven staan: heel mooi, aangenaam en gezellig. De avond begon ondertussen in te vallen en we probeerden nog een paar caches te vinden toen het al bijna donker was. Een daarvan voerde ons naar het Yasaka Shrine in het gebied Gion, een bekend Geisha-gebied in Kioto. We zagen al veel meisjes en jongens in kimono/yukata, maar hoe dichter we bij dat gebied kwamen, hoe meer voorkomend het leek.

Aan het Yasaka Shrine was er echter een groot feest aan de gang: kleurige lampionnen, een hele hoop mensen waarvan velen in kimono en een soort van dansopvoering. Heel de maand juli is het hier Gion-festival (de naam komt van het district) en op 17 juli is er een bekroning met een parade met praalwagens. Wie weet gaan we wel eens een kijkje nemen morgen. We liepen even rond, maar besloten daarna onze weg verder te zetten. We kwamen zo onverwachts uit bij de winkelstraat waar we gisteren al hadden rondgelopen en op goed geluk geraakt waren. De plaats blijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit te oefenen. ;)

We liepen op goed geluk rond en kleine straat na kleine straat in en uit. Het oorspronkelijke doel was om een sushirestaurant te vinden, maar we gaven het na drie kwartier zoeken op. We liepen dan maar terug richting hotel en zochten daar aan de hoofdstraat. Zo kwamen we uiteindelijk terecht bij een minirestaurantje: twee tafels en een zestal stoelen aan de bar. We durfden eerst niet goed binnen te gaan, maar waagden het er toch maar op. Engels was daar een vrij onbekende taal, maar ze hadden toch een Engelse kaart. De mevrouw die onze bestelling opnam, bleek heel vriendelijk. We aten lekker Japans eten (Wouter een soort van gebakken noedels met varkensvlees, ik een soort van pannenkoek van deeg en ei met groenten en garnalen) vergezeld van een heel lekker glaasje koude sake. Als dessertje nog een ijsje van de supermarkt (ik moet toegeven dat dat een van onze gewoonten aan het worden is...) en daarna nog een beetje lezen in het hotel voor de welverdiende nachtrust kwam.