Tsumago

Weer 2 heerlijke dagen achter de rug! Dinsdagmorgen vertrokken we in onze jeugdherberg al vrij vroeg, want we hadden een reis van iets meer dan 4 uur voor ons. De bedoeling was dat we 's morgens eerst nog naar de vroegmarkt in Takayama zouden gaan, maar door wat getreuzel in de bank onder andere (we konden maar maximum 100 euro per keer afhalen, dus goed verdiende transactiekosten!) is het daar niet meer van gekomen. 

Als ontbijt nog vlug een omwegje naar de supermarkt om opnieuw wat fabrieksgeproduceerd gebak en een yoghurtje te halen en dan op naar het station. We zouden naar het oude poststadje Tsumago gaan en we vroegen aan de loketbediende of we dan best naar Nakatsugawa of naar Nagiso gingen. Volgens hem moesten we de trein naar Nakatsugawa nemen en een overstap maken in Nagoya en die hele reis zou  ongeveer 4 uur duren.

Toen we in Nakatsugawa aankwamen, zagen we niet onmiddellijk iets dat naar bussen wees. Ik had daarnaast ook op het internet gelezen dat je vanuit Nagiso makkelijk in Tsumago en in Magome raakt, maar vanuit Nakatsugawa enkel makkelijk in Magome. Ik besloot dus om het zekere voor het onzekere te nemen en we kochten nog een ticketje voor de trein naar Nagiso. 

Wij hadden enkel een ticket voor de reis gekocht, maar geen voor een zitje. Groot was onze verbazing toen er een trein aankwam met enkel 'reserved' op de wagons. We zijn opgestapt met een vrij ongemakkelijk gevoel en wisten niet goed of we wel goed zaten. We wisten ook niet of de andere passagiers op een gereserveerde plaats gingen zitten. Toen de conducteur kwam (een heel vriendelijk meisje trouwens), wisten we onmiddellijk dat er iets fout gelopen was. We hadden opnieuw een ticket met een extra toeslag moeten kopen, want het was dus een trein met gereserveerde plaatsen. Ze kon niet veel Engels, maar ze liet ons de extra toeslag gewoon op de trein zelf betalen en ze liet ons verder gewoon zitten. 

In Nagiso aangekomen moesten we de bus zoeken die richting Tsumago ging. Toen ik de mevrouw aan het loket om informatie ging vragen, spoorde zij duidelijk haar tienerzoon aan om iets te zeggen, waarschijnlijk met het idee dat hij nu eens de kans had om Engels met buitenlanders te praten. Het was best wel grappig. ;) Om iets na 14u vertrok de bus met ons als enige passagiers richting Tsumago. De chauffeur was ongelooflijk behulpzaam en vriendelijk en wees ons meermaals de goeie richting. Het lijkt wel dat de mensen alsmaar vriendelijker worden als je richting kleinere steden gaat. Maar dat is niet echt abnormaal, het is bij ons eigenlijk ook zo.

In Tsumago moesten we op zoek naar Ryokan Fujioto, een soort van Japanse bed & breakfast. Ik had op het internet gelezen dat een verblijf daar echt de moeite zou blijken, dus dat wou ik wel eens gaan uittesten! We hadden een plannetje, maar we hebben toch eventjes gezocht naar de ryokan. We zijn het eerst voorbijgelopen, want in het stadje stond niets aangegeven in het Engels op de huizen. Tenslotte hebben we ons gebaseerd op de Japanse tekens en zo kwamen we erachter dat de ryokan zich op amper 200 m van de bushalte bevond. 

De ontvangst was al ongelooflijk hartelijk. De eigenaar is een Japanner (die we bij zijn Italiaanse naam, Franco, mochten noemen) die 10 jaar in Italië gewoond heeft en hij spreekt dus goed Italiaans en een heel erg aardig woordje Engels. Bij het binnenkomen moesten we onze schoenen uitdoen en in de houten kast zetten en we kregen pantoffels waarmee we in de ryokan mochten rondlopen, maar niet in de slaapkamer, badkamer of eetkamer. Ook in de toiletten mag je die pantoffels niet aanhouden, maar er staan in de toiletten 'toiletpantoffels' voor je klaar. In de eetkamer zouden we 's avonds een uitgebreide maaltijd krijgen en 's morgens een typisch Japans ontbijt. In de badkamer kon je douchen (zoals in een onsen: zittend op een stoeltje) en daarna proper en gewassen in het hete bad gaan zitten. Verder waren er vooraan en achteraan typisch Japanse tuintjes waarin je kon wandelen met houten klompen die klaarstonden. 

Hij vertelde ons dat wij de eerste waren die geboekt hadden voor die dag (ik had de kamer dan ook al begin januari geboekt) en wij hadden dus de grootste en beste kamer gekregen. Dat betekende een eigen 'woonkamertje' en een aparte slaapkamer. Op ons salontafeltje stond een setje klaar om Japanse thee te maken en we kregen meteen van onze gastheer uitleg hoe we Japanse thee moeten klaarmaken. Daarnaast waren er ook twee yukata's (een soort van kimono's) met gordel die we konden dragen tijdens de maaltijden in de ryokan als we dat wilden (en dat hebben we natuurlijk gedaan!). Hij legde er wel de nadruk op dat je eerst de rechterflap moest dichtdoen en daarna de linkerflap (dus links over rechts dragen) want andersom is enkel voor de doden (ik citeer onze gastheer: ... otherwise you would be dead). Leuk allemaal. ;) 

Nadat hij ons alleen liet in onze kamer zijn we natuurlijk onmiddellijk met een uitgebreide fotosessie van de kamer begonnen. Het was echt knap! En natuurlijk probeerden we ook al eens zelf een theeceremonie uit. Japanse thee is lekker! Daarna waagden we al onze eerste stapjes in Tsumago zelf (opnieuw in de motregen, maar dat kon de pret niet drukken). 

Tsumago (en buurstadje Magome) zijn allebei 'post towns'. Vroeger, toen er nog geen uitgebreid openbaar vervoer was, moesten de mensen te voet reizen van bijvoorbeeld Tokio naar Osaka. Om de mensen te kunnen controleren, zorgde de keizer ervoor dat ze maar via welbepaalde gekende wegen konden gaan. De afstanden waren te groot om in 1 dag af te leggen, dus er ontwikkelden zich steden waar mensen konden rusten, bijkomen van de reis, iets eten en slapen. Veel van die steden zijn ondertussen onherkenbaar veranderd en gemoderniseerd, maar Tsumago en Magome zijn gerenoveerd en zien er dus nog ongeveer net zo uit als in ver vervlogen tijden. De sfeer die Tsumago uitademt is dan ook echt wel origineel en bijzonder. Je voelt je ver weg van de bewoonde wereld en het is heel rustgevend om door het dorp te wandelen. Kijk maar naar de foto's als je iets van die sfeer wil zien. ;) Na een mooie wandeling in het dorp, keerden we terug naar de ryokan.

Om 18 uur werden we aan tafel verwacht, maar we hadden nog meer dan voldoende tijd voor een verkwikkende douche en een ontspannend heet bad. En heet betekent echt ongelooflijk heet. Daarna een koude douche en je voelt je helemaal ontspannen. We trokken daarna onze yukata's aan en gingen zo richting eetkamer. Naast ons waren er nog 4 andere koppels (oud en jong, Europeanen, Amerikanen, Aziaten: 't was echt wel een multicultureel gebeuren) waarvan er 3 toch ook in yukata waren komen eten. Gezellig. ;) 

Het eten dan: fantastisch, geweldig, overheerlijk! En allemaal klaargemaakt door de vrouw van de gastheer. We kregen meerdere gangen voorgeschoteld en proevertjes van vanalles en nog wat. Overheerlijke gezouten vis, paddestoelen, typische streekgroenten, gember, mals biefstuk met misosaus, verse bamboe, tempura (in een soort van deeg gefrituurde groenten), sashimi (rauwe zalmforel met wasabi en sojasaus), heel luchtige sponscake van groene thee en ga zo maar door. Bij de hapjes lag ook iets waarbij de gastheer een beetje schrik leek te hebben om ons te vertellen wat het was. Het bleken jonge wespen te zijn, klaargemaakt in soja en in honing. Ik had mezelf voorgenomen dat ik zou eten wat ik ook voorgeschoteld kreeg, dus lang heb ik niet getwijfeld. Het was raar om te beseffen dat ik insecten aan het eten was, maar die wespen waren echt lekker. Het beste bij de maaltijd: de deskundige uitleg die we van onze gastheer bij elke gang kregen en de uitleg over de manier waarop je dingen moest eten of drinken. We hebben veel bijgeleerd denk ik. Onze appreciatie voor de Japanse cultuur is alleen maar groter geworden, net als onze liefde voor het Japanse voedsel. ;) Na het eten moesten we even op bed gaan bijkomen, want we zaten echt overvol. En dat terwijl we gehoord hadden dat Japanners kleine eters zijn. 

's Avonds maakte we nog een gezellige en romantische avondwandeling in het door straatlantaarns verlichte stadje. Jammer genoeg waren er veel wolken, anders hadden we een mooie blik op de hemel kunnen werpen. Morgen zijn we klaar voor 'post town' nummer 2, Magome.