Disneyland Tokio

Voor het lezen, opgelet: Deze post kan voor niet-pretparkliefhebbers iets minder interessant zijn. ;)

We wilden allebei graag Japan zien om verschillende redenen, maar een van de grootste redenen is natuurlijk Disneyland en Disney Sea Tokyo. Maandag was dus een grote en best wel spannende dag: we gingen naar Disneyland Tokyo. Het is al jaren Wouters grote droom om Tokyo Disney Sea te zien, maar we besloten om het beste voor het laatst te bewaren (dat vermoedden we toch) en daarom gingen we dus eerst richting Disneyland Tokyo.

We zagen al de Magic Kingdoms van Disneyland Parijs, Disneyworld Orlando, Disneyland Anaheim, dus we hadden al veel vergelijkingsmateriaal. We lazen over Tokyo al veel verontrustende verhalen over ellenlange wachtrijen (anderhalf uur, 2 uur of zelfs iets meer), dus we hielden ons hart al een beetje vast en we hadden ook al een hele strategie uitgedacht.

We namen om half 9 aan het hotel het gratis shuttlebusje dat ons in ongeveer een kwartiertje naar het park bracht. Van files en spitsuur in Japan niets te merken, dus ofwel hebben ze er daar geen last van ofwel begint het spitsuur immens vroeg... Bij de kassa's gekomen, zagen we al dat we niet de enige waren die helemaal klaar waren voor een dagje Disneyland. We namen onmiddellijk een 4 dagenticket, wat betekende dat we op dag 1 en dag 2 telkens 1 volledige dag een park moesten doen, op dag 3 en 4 mogen we dan 'hoppen' (= van het ene park naar het andere gaan). Aan de kassa merkten we opnieuw dat het Engels van de Japanners erbarmelijk is. We hebben ondertussen al een paar woordjes Japans geleerd, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Het is dus zaak om zo traag mogelijk Engels te spreken, een paar keer te herhalen en hopen dat ze er af en toe een woordje uit oppikken waarop ze (desnoods in het Japans en met veel gebarentaal) kunnen antwoorden.

Onze eerste stop was aan Pooh's Hunny Hunt, een attractie in het teken van, wie anders, Winnie the Pooh. We namen een Fast Pass, maar omdat de wachttijd nog maar 15 minuutjes bedroeg, besloten we om de attractie ook direct al eens een keertje te gaan doen. En, wauw, het was echt wel indrukwekkend! Wat een coole, fijne, geweldige, verrassende attractie! Dit soort ritsysteem heb ik nog nooit meegemaakt, maar het is geweldig! De karretjes vertrekken per 3 en ze doen elk een traject dat een beetje verschilt van de andere 2 karretjes. Zo heb je drie verschillende ritervaringen. En daar blijft het niet bij! Ook wat er in de attractie zelf gebeurt, is zo enorm fijn en bijzonder. Ik hoor van Wouter dat Ratatouille in Parijs volgens dezelfde principes zal werken, dus ik ben echt wel enorm benieuwd geworden!

De verwachtingen waren na deze attractie dus vrij hoog gespannen, maar jammer genoeg werden ze niet echt ingelost. Disneyland Tokyo eindigt na de 3 andere Magic Kingdoms die we al gedaan hebben. De voornaamste redenen: er is geen echte Mainstreet, maar een overdekt winkelgebied, Adventureland is te ruim en mist dezelfde sfeer als Anaheim en Orlando, Westernland is niet helemaal geloofwaardig, Tomorrowland is te verouderd, Critter Country heeft weinig sfeer, It's a Small World staat er in de verschrikkelijkste en saaiste versie ooit en The Haunted Mansion leek in Fantasyland een beetje verdwaald. Verder nog een interessant detail voor de liefhebbers: de trein rijdt niet het volledige park rond. De reden daarvoor vind je hier.

Op de attracties zelf was niets aan te merken. Ze lijken in bijna alles een exacte kopie van die in Orlando en zijn dus heel erg goed en leuk. Van Splash Mountain, Big Thunder Mountain (die toch weer net iets anders is) en Monsters Inc. (die ook weer verschilt van de versie in Anaheim) heb ik weer enorm genoten. Bij Monsters Inc. was er aan de leuning trouwens een zitje voorzien. Je mag daar dus echt op de leuning zitten...

In Toontown konden we ook kennismaken met Roger Rabbit's Car Toon Spin, een attractie die bij ons bezoekje aan Anaheim jammer genoeg gesloten was. De bekende darkrides van Fantasyland verschilden niet zoveel (of helemaal niet) van hun broertjes in Orlando. Jungle Cruise, best wel een toffe attractie in de VS, was voor mij hier niet echt een hoogvlieger, alleen al omdat ik jammer genoeg niets van de Japanse uitleg verstond. Er zijn ook bijna geen attracties waarbij een Engelse uitleg voorzien is. Pirates of the Caribbean is de enige attractie die volledig in het Engels is, al de rest is in het Japans of voor een heel klein deel in het Engels. Dat stoort niet echt (al is het wel jammer), maar bij Jungle Cruise is het wel een groot probleem natuurlijk.

Bij Splash Mountain hebben we trouwens bij de eerste rit via de Single Riders aangeschoven, wat de rij opmerkelijk verkort! De wachtrij was zo'n 60 minuten en ik denk dat wij er zo'n 10 minuten over gedaan hebben. Wouter zat bij 3 jongens die onmiddellijk vriendjes met hem wilden worden, maar na de 5 woorden Engels die ze kenden, liep het gesprek natuurlijk al snel spaak. ;) Ik zat bij 3 vriendelijke Japanse madammen, maar ik heb me beperkt tot vriendelijk lachen naar mijn buurvrouw. Nog aan Splash Mountain heb ik geleerd dat je daar best wel een dutje kan doen op een steen. ;) De jetlag en de weinige slaap van de voorafgaande nacht waren me niet zo goed bevallen, waardoor ik gewoon bijna rechtstaand in slaap viel en echt duizelig was van de vermoeidheid. Ik had niet echt een andere keus dus en ik heb dan maar een uurtje geslapen daar in de buurt van Splash Mountain.

Van het eten in het park had ik meer verwacht. Ik heb lang gezocht naar iets lekkers, maar ik vond uiteindelijk een Udon-slaatje met kip en garnalen. Uiteindelijk wel lekker.

Om 20 uur besloten we dat we het park wel gezien hadden, dus gingen we richting Ikspari, het grote winkelcentrum op een kwartiertje van Disneyland. Je zou het kunnen vergelijken met Disney Village, maar dan toch weer niet. Het is eigenlijk een overdekt winkelcentrum met een 4-tal verdiepingen waar je kleren, schoenen en juwelen kunt kopen en waar je ook een heleboel restaurantjes vindt.

Wij kozen uiteindelijk voor T.G.I. Friday's. Dat in Japan, ja... De Japanners houden nogal van alles wat Amerikaans is, zo blijkt. Zo zagen we hier ook al de winkelketen 7 Eleven verschijnen. We aten in Friday's aan de bar en 't was best wel gezellig. Het blijkt dat ook Japanners best wel veel lawaai kunnen maken... Daarna probeerden we nog eens de metro naar huis te nemen, maar dat verliep opnieuw niet helemaal van een leien dakje. Veel (verkeerde) overstappen en problemen met de 2 verschillende Metro-firma's. In het hotel aangekomen, konden we niet anders dan doodmoe neerploffen.