Waaaa.............uw

Ook hier opgelet: dit is een vrij lange post. Lezen op eigen risico. ;)

Na een welverdiende nachtrust, maar toch nog altijd een beetje moe, maakten we ons op dinsdagmorgen klaar voor Tokyo Disney Sea! Wouter droomt er, zoals gezegd, al heel erg lang van om een keertje in dit park te raken en vandaag zou er dus een hartenwens van zijn lijstje geschrapt worden. Ikzelf had me eigenlijk nooit echt verdiept in dit park en wist dus ook niet goed wat te verwachten, maar na alles wat Wouter me had verteld en de paar dingen die ik had gehoord, waren de verwachtingen bij mij toch ook wel vrij hoog gespannen.

Het viel ons gisteren al op en vandaag opnieuw: de Japanners komen het park binnen en ze beginnen te lopen. We vermoeden dat ze dan richting Fast Pass voor een van de 'groten' lopen (Tower of Terror (ToT), Journey to the Center of the Earth (Journey), 20000 Leagues under the Sea (20000 Leagues) of Indiana Jones). Wij stapten aan een redelijk tempo naar Tower of Terror, om daar een Fast Pass te bemachtigen. Groot was onze verbazing toen we merkten dat daar geen wachtrij stond. We waren namelijk gewaarschuwd dat er zelfs aan de Fast Passes vaak een rij stond waarbij de wachttijden opliepen tot een half uur à 45 minuten. De wachtrij voor ToT zelf bedroeg ook maar zo'n 15 minuten. We profiteerden ervan om zowel een Fast Pass te nemen als onmiddellijk ook aan te schuiven.

ToT lijkt eigenlijk helemaal niet op zijn broertjes in de andere parken. Het gebouw ziet er helemaal anders uit om te beginnen. Meer tierlantijntjes en een veel fijnere afwerking. Het ziet er veel echter uit. Op foto kan het kitsch lijken, maar in het echt werkt het geheel echt wel. Het staat ook heel mooi ingewerkt in het themagebied rond New York (American Waterfront). Grote blikvanger naast ToT in dat gebied is een heel grote stoomboot. Het verhaal bij ToT baseert zich in dit park eens niet op de Twilight Zone, maar focust op Harrison Hightower die een verwoed verzamelaar is van allerlei kunstobjecten. Hij maakte de fout een beeldje, Shiriki Utundu, mee te brengen van een van zijn reizen. Dat beeldje is vervloekt en dus ook Hightower. Hij verdween ooit in een van de liften van het hotel en wij lopen het risico hetzelfde lot te ondergaan. Ook de binnenkant is prachtig en de voorshow is heel goed. De 'wachtkamer' is eigenlijk de schatkamer van Hightower waar hij alles bewaart. Achter een van de wapenkamers ligt dan de lift die je naar de verdoemenis brengt. Uit bovenstaande uitleg kan je al afleiden dat ik ToT fantastisch vond. ;) We hebben deze attractie die dag ook nog wel meermaals gedaan. Ook het uitzicht vanuit de toren over Disney Sea was adembenemend.

Tweede stop op de planning: Fast Pass halen voor Journey, want de wachtrij was net iets te lang. Daarna een kleine verkenning in het park waarbij we bij 'Fortress Explorations' uitkwamen. Dat fort is eigenlijk voor een groot stuk 'gewijd' aan Leonardo Da Vinci en je kan er uitgebreid op verkenning gaan. We probeerden er ook de 'Leonardo Challenge' te doen wat tot een heel grappige situatie leidde. We waren de enige parkgangers in de attractie. De cast member die (verrassing...) geen Engels sprak, verontschuldigde zich eerst daarvoor ('Sorry, I can't speak English) en stak toen doodleuk en vol enthousiasme en overtuiging zijn uitleg in het Japans voor ons af. Over engagement gesproken. Het was hi-la-risch! :D Hij zette ons met een paar woorden Engels op weg en toen konden we zelf op verkenning gaan. We lieten onze map met raadsels (gedwongen, want alles was in het Japans) maar voor wat ze was. Het leek ons nochtans niet zo'n grote moeite om ook een paar exemplaren in het Engels te voorzien. ;) We kwamen zo uit bij een geweldig en tot in de details uitgewerkt piratenschip. Het leek zo uit de films van Pirates of the Caribbean te komen. We hebben niet het volledige fort gezien, maar vrijdag gaan we zeker verder op verkenning.

En dan was het tijd voor Journey! Echt zo'n attractie waar blijkbaar iedere grote fan nieuwsgierig naar is en Wouter stond dus ook te popelen. Na een kwartiertje was het zover: we zaten frontseat in het karretje dat ons naar de diepste diepten van de aarde zou voeren. Maar het karretje bleef net iets te lang stilstaan... Na een paar minuten kwamen ze ons vertellen dat er een 'ealthquake' aan de gang was. We hadden daar niets van gevoeld, maar Journey en 20000 Leagues hebben uiteindelijk wel zo'n anderhalf uur stil gelegen. De aardbeving bleek 4,6 op de schaal van Richter te bedragen. We werden tenslotte uit de attractie 'geëvacueerd' (en kregen op dat moment toch wel een klein beetje schrik), maar alles werd vlotjes en geweldig geregeld. We werden naar buiten geleid en kregen bij de uitgang een Priority Pass voor gelijk welke attractie in een van de beide Disney-parken. Indrukwekkend hoe vlot en efficiënt alles verloopt.

We besloten dan maar om eens bij Mermaid Lagoon te gaan kijken, het kinderdeel van het park. En opnieuw viel onze mond open van verbazing. Ook daar is alles tot in de puntjes uitgewerkt en echt ongelooflijk prachtig. Kijk maar eens naar de foto's. Er is voor volwassenen natuurlijk niet zo heel erg veel te doen, maar vrijdag zijn we nog van plan om naar de show over The Little Mermaid te gaan kijken. Wouter deed ook nog het 'kindercoastertje' waar hij best wel enthousiast over was. Deze achtbaan was iets minder mooi ingeplant, waardoor het leek alsof ze toch maar een kinderbaan hadden gewild, maar daar iets minder aandacht aan besteed hadden.

We zetten onze weg verder, nu richting Arabian Coast en Agrabah. En om toch maar weer in herhaling te vallen: ook dit gebied vond ik echt prachtig! Een prachtige moskee, een leuk plein en gezellige straatjes (die doen denken aan het verhaal van Aladdin) waarin je lijkt te kunnen verdwalen. We wisten dat in dit gebied een andere topattractie van het park stond, namelijk Sinbad's Storybook Voyage. Het duurde eventjes voor we de attractie gevonden had, maar na een tiental minuutjes aanschuiven, zaten we helemaal klaar voor het avontuur. En wat voor een!!! Ik heb deze darkride (= rit in het donker in een bootje) onmiddellijk tot mijn favoriete darkride aller tijden gebombardeerd. De animatronics lijken levensecht, bewegen ongelooflijk soepel, het verhaal is leuk én Sinbad zingt de hele attractie door een heel erg aanstekelijk nummer. Het geheel geeft een vrolijk en tegelijk melancholisch gevoel. Je komt er gewoon blij buiten en je blijft het nummer nog uren nazingen. Voor de mensen die niet van plan zijn om ooit te gaan of mensen die wel willen gaan, maar toch de spoiler willen zien, klik hier maar eens. Genieten!

Ondertussen was het tijd geworden om richting Toy Story Mania te trekken. We hadden deze attractie al in de VS in beide parken gedaan, maar het blijft een leuk ding. Normaal kunnen de wachttijden voor deze attractie ongelooflijk oplopen (tot meer dan een uur), maar het bleek heel kalm te zijn. We waren de dag begonnen met vrij mooi weer, maar tegen de middag begon het stilaan te miezeren. Later op de dag is het zelfs heel hard beginnen te regenen en dat is tot 's avonds laat blijven duren. Paraplu en regenjas in de aanslag dus! Lag het aan het weer of aan de tijd van het jaar, we weten het niet, maar het was helemaal niet druk in het park. Disneyland en Disney Sea Tokyo zijn de drukste pretparken ter wereld heb ik me laten vertellen door Wouter en wachttijden van 1 tot 2 uur zijn niet abnormaal daar. Ook de Fast Passes zouden na een half uur à een uur al uitgeput zijn. Gemiddelde wachttijd die wij hadden, was 20 à 25 minuten en de Fast Passes waren meestal tussen 15 à 16 uur uitgeput. We hebben dus niet echt gemerkt dat we in 1 van de drukste parken ter wereld waren. Echt een dikke meevaller dus, als we het weer buiten beschouwing laten natuurlijk. Gelukkig is het altijd vrij warm hier, dus valt het wel mee als het regent. Je krijgt het niet onmiddellijk koud zoals in België.

Na Toy Story Mania waagden we ons opnieuw richting Mysterious Island waar we Journey en 20000 Leagues nog een tweede keer gingen proberen. Nu geraakten we voor de verandering vlekkeloos in Journey én opnieuw vooraan. We hebben Journey die dag verschillende keren gedaan en telkens opnieuw vooraan. Het werd op de duur eigenlijk echt te gek, maar vooraan is het echt wel geweldig. Met Journey daal je dus af tot in de diepten der aarde en je maakt daar vanalles mee. Ik ga niet teveel in detail treden, om geen details te verpesten voor mensen die de attractie ooit nog eens willen doen, maar vraag me gerust in het echt er eens naar en ik vertel er graag alles over! ;) Ik heb de attractie in ieder geval een paar keer moeten doen om ze ten volle te appreciëren. Iedereen doet er heel erg enthousiast en verwachtingsvol over, dus ik had er eigenlijk NOG meer van verwacht, hoewel de attractie best wel spectaculair is. Daarna ging het richting 20000 Leagues. Die attractie is eigenlijk een 'duikbootje' waarmee je onder water lijkt te varen. Je ziet wrakken en brokstukken en tenslotte kom je vreemde wezens tegen die waarschijnlijk in het verzonken land van Atlantis wonen. Zij helpen je om opnieuw thuis te geraken nadat je bent aangevallen door de Nautilus, een reuzengrote inktvis. Je kan met z'n zessen in een duikboot: 2 vooraan, 2 links en 2 rechts. Het leuke is dat je ook effectief op alle plaatsen een verschillende ritervaring krijgt en verschillende dingen ziet. Op bepaalde momenten tijdens de rot gaat er ook een zoeklicht aan dat je zelf kan bedienen en zo kan je ook zelf kiezen waarop je schijnt en wat je belicht. Heel erg fijn allemaal en heel mooi. Ik zal me deze attractie ook altijd herinneren jammer genoeg als de attractie waar ik mijn paraplu verloor en niet meer terugzag. ;)

In de namiddag raakten we dan eindelijk in Lost River Delta, een van de laatste themagebieden. En ook daar viel onze mond opnieuw open. Lost River Delta is Mexicaans getint en er staat een heel mooie Azteken-piramide. In dat gebied bevindt zich ook de achtbaan Raging Spirits ('onze' Indiana Jones uit Parijs) en Indiana Jones Adventure: Temple of the Crystal Skull, een attractie die we ook in Disney Anaheim terugvinden. We wilden net Raging Spirits gaan doen, toen de regenvlaag in al zijn hevigheid uitbarstte. Het was de enige wachtrij die dag waar we al hadden moeten aanschuiven, maar we zijn eruit gegaan, omdat het echt te hard regende. We zijn toen maar een kleinigheidje gaan eten in een van de vele restaurants die Disney Sea telt.

Het moet trouwens gezegd worden: in Disney Sea is het eten veel lekkerder dan in Disneyland zelf. We aten 's middags al in New York Deli waar ze heel erg lekkere sandwiches en dergelijke verkochten. Ik at er bijvoorbeeld een bagel met grote garnalen, zalm en avocado. Voor de regen schuilden we in Casbah Food Court waar ik een geweldig lekker mangodessertje at. Om maar te zeggen dat het dik in orde was allemaal. Trouwens, met de huidige wisselkoers blijkt Japan helemaal niet zo duur te zijn. Drankjes worden verkocht in 0,5 l-flesjes aan ongeveer 200 yen (wat neerkomt op zo'n 2 euro). Veel goedkoper dus dan bij ons. Ook het eten is helemaal niet zo duur: goedkoper of minstens gelijkwaardig aan onze pretparkprijzen. Ik moet trouwens toegeven dat ik aan dat tafeltje, wachtend tot de regen overging, opnieuw een half uurtje bezweken ben aan de jetlag en dus opnieuw heb liggen slapen. ;) Het kruipt toch echt wel in je kleren. Grappig was dat een jongen aan het tafeltje naast mij mijn voorbeeld leek te volgen, op zijn arm ging liggen en ook in slaap viel. 't Was een gezellige boel daar. ;) Zijn vriendin bleef gezellig bij hem zitten, terwijl Wouter een toertje maakte in het park om een parkmapje voor ons te gaan zoeken.

Toen de regen minderde, bleek een hele hoop mensen verdwenen te zijn. De wachtrijen waren gemiddeld nog een kwartiertje, wat echt wel geschift blijkt voor Disney Sea. We namen de regen er dus graag bij en deden de meeste attracties nog zo'n 2 keer. Voor de verandering waagden we ons ook eens aan een showtje, Aladdin's Magic Lamp, een goochelverhaaltje met 3D-brilletje (in het Japans) natuurlijk waar The Genie (= de geest) centraal stond. Vrij fout en waarschijnlijk vol flauwe grapjes, maar 't was best wel leuk.

We raakten uiteindelijk ook in Raging Spirits. Deze achtbaan lijkt heel hard op de versie van Parijs, maar ze is veel minder ruw en daardoor eigenlijk ook leuker. Ze maken hier ook iets meer gebruik van vuur en water (en vuur dat op water brandt!) waardoor de achtbaan in het donker echt een prachtige aanblik krijgt. Ik dacht dat de baan in Parijs op z'n best was, maar het kan duidelijk nog beter! Ze hebben hier ook het verstand (!) gehad om de beugels in te kleden met een soort van schuim, waardoor je heen en weer gezwierd kan worden in de beugels zonder met barstende hoofdpijn uit de achtbaan te komen. Waarom ze dit idee nog niet overgenomen hebben in Parijs voor Indiana Jones en Space Mountain is me echt een compleet raadsel. Is het omdat Japanners kleiner zijn en dus meer in de beugels gegooid worden? Zo ja, dan ben ik hier echt wel op mijn plaats (ik blijk zelfs vaak nog kleiner te zijn dan de gemiddelde Japanner...). Ik zie in ieder geval de ironie van de situatie in: Raging Spirits is helemaal niet zo ruw, maar heeft bescherming; Indiana Jones in Parijs is ongelooflijk ruw en heeft keiharde beugels. Begrijpen wie begrijpen kan... 

Na Raging Spirits ging het logischerwijs richting Indiana Jones. Dit is eigenlijk een rit in een soort van auto doorheen allerlei verschillende taferelen en scenes, gebaseerd op de avonturen van Indiana Jones. De auto lijkt op en neer en heen en weer te hossen en te botsen waardoor je echt het gevoel krijgt dat je in gevaar bent. Ik vond de attractie in Anaheim al tof, maar ook hier overtrof de Tokio-versie de Anaheim-versie. Er zijn enkele andere (en leukere) effecten die het geheel spannender en toffer maken. Misschien het vermelden waard: we zaten op een bepaald moment met 4 in zo'n auto (en er kan 16 man in) en dat dus in het drukste pretpark ter wereld... ;) Ook het vermelden waard: de wachtrij was opnieuw adembenemend mooi en zeer detailrijk. Fantastisch!

Het laatste themadeel dat we nog moesten bezoeken, was tenslotte Port Discovery. Dit is voor mij duidelijk het minste deel van het park. Hoewel het ook feilloos afgewerkt is en tot in de details in orde is, vind ik dit soort themadeel altijd verschrikkelijk. Tomorrowland en Discoveryland kunnen me ook nooit bekoren en ik verveel me er altijd dood. Hetzelfde geldt dus voor Port Discovery, wat eigenlijk meer van hetzelfde is. StormRider (de simulator) is vrij saai en het vermelden eigenlijk niet waard. Aquatopia, zotte bootjes op het water, bleek dan wel nog iets leuks te hebben.

De verwachtingen voor Disney Sea waren hoog gespannen en het park heeft ze allemaal ingelost en ze misschien zelfs overtroffen. Het park ziet er in het echt zo mooi uit als op foto en misschien zelfs mooier. We hebben gezocht, maar eigenlijk niets gevonden waarop we ook maar iets kunnen aanmerken. Heel de dag hebben we met open mond rondgelopen en 'wauw' uitgeroepen. Vandaar ook de blogtitel. ;) Het park heeft zoveel aandacht aan detail besteed dat het bijna abnormaal en ongelooflijk is. Over alles lijkt nagedacht te zijn en ook de restaurants zijn vaak adembenemend en passen volledig in het geheel. Normaal krijg ik het vlug lastig in een park, maar in Disney Sea hebben we van 9u 's morgens tot 22u rondgelopen en toen we naar huis gingen, hadden we eigenlijk nog het gevoel dat het te vroeg was. Nochtans hebben we bijna alle attracties meermaals gedaan. Het park is overdag schitterend, maar 's avonds leeft het pas echt op. Het lijkt alsof je in een sprookjeswereld rondloopt en het park is dan echt op zijn best: heel erg gezellig en heel erg fotogeniek. De verhalen zijn waar: Disney Sea is schitterend, het is af, het is formidabel! Vrijdag gaan we terug en ik weet nu al dat ik met veel spijt in het hart afscheid zal nemen, met het idee dat het nog jaren kan duren voor ik hier opnieuw zal zijn. Het is het beste park (met mijlenver voorsprong) dat ik ooit gedaan heb en ik weet ook niet of ik ooit nog een beter park zal doen, tenzij er een beter park gebouwd wordt de volgende jaren. ;)